10 مقاله
لوکوموتیو بخار کلاس K راهآهن باری، طراحی شده توسط جی. اچ. هاسگود، توسط شرکت آمریکایی کوک در نیوجرسی ساخته شد. این لوکوموتیوها با وجود طراحی آمریکایی، ظاهری مشابه لوکوموتیوها بریتانیایی داشتند. با وجود مصرف بالای زغالسنگ و آب، از این لوکوموتیوها برای وظایف مختلف از جمله حمل بار و کمک به قطارها در شیبهای تند استفاده شد.
کلاس E.405 یک لوکوموتیو الکتریکی است که توسط شرکت ADTranz (اکنون بمباردیر ترنسپورتیشن ایتالیا) ساخته شده است. این لوکوموتیوها ابتدا برای راهآهن دولتی لهستان (PKP) طراحی شدند، اما بعدها توسط ترنایتالیا خریداری شدند. این لوکوموتیوها با حداکثر سرعت ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت، توانایی کشیدن قطارهای سنگین و مسافری را دارند.
لوکوموتیوهای دیزلی کلاس CC 65500 اسانسیاف، محصول همکاری شرکتهای CAFL و CEM بین سالهای ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۹ هستند. این لوکوموتیوها عمدتاً در خطوط باربری سنگین و سریع منطقه پاریس، بهویژه در خطوط گرند سِنتور (Grande Ceinture) اطراف پاریس، فرانسه، مورد استفاده قرار میگرفتند.
کلاس لوکوموتیو WAM-2/3 راهآهن هند، لوکوموتیوهایی الکتریکی با جریان متناوب ۲۵ کیلوولت بودند که در دهه ۱۹۶۰ از ژاپن وارد شدند. این لوکوموتیوها توسط کنسرسیومی متشکل از میتسوبیشی، هیتاچی و توشیبا ساخته شدند و بیش از ۴۰ سال در حمل مسافر و بار استفاده شدند. تا ژانویه ۲۰۲۰، تمام این لوکوموتیوها از رده خارج و اسقاط شدند.
لوکوموتیو بخار گرت نورترن ۱۳۵۵، ساختهشده در ۱۹۰۹ توسط بالدوین، ابتدا بهعنوان لوکوموتیو ۴-۶-۰ طراحی شد و بعدها در ۱۹۲۴ به مدل ۴-۶-۲ تبدیل گردید. این لوکوموتیو در حمل بار و مسافر، ازجمله قطارهای مشهور امپایر بیلدر و اورینتال لیمیتد، نقش داشت. پس از بازنشستگی در ۱۹۵۵، به شهر سو سیتی اهدا شد و در ۲۰۰۴ در فهرست مکانهای تاریخی ملی ثبت گردید.
لوکوموتیو بخار کلاس دوم کیپ ۴-۴-۰تی، در سال ۱۸۸۲ معرفی شد و در خطوط راهآهن کیپ تاون برای سرویسهای حومهای به کار گرفته شد. این لوکوموتیوها که به تانکهای وینبرگ معروف بودند، با چرخهای ۴-۴-۰ و کابین بزرگ طراحی شدند و تا سال ۱۹۱۶ در خدمت بودند.
کلاس E.330، لوکوموتیو برقی سهفاز ایتالیایی، در دهه ۱۹۱۰ معرفی شد. این لوکوموتیوها با قابلیت تغییر سرعت، در خطوط کوهستانی مانند والتلینا و سواحل لیگوریا به کار گرفته شدند. طراحی آن تحت نظارت کالمن کاندو و با استفاده از پتنتهای مهندسان آلمانی و مجارستانی انجام شد. این لوکوموتیوها تا دهه ۱۹۶۰ فعال بودند و سپس با سیستم برق مستقیم ۳۰۰۰ ولتی جایگزین شدند.
کلاس ۹پی راهآهن مرکزی بزرگ، لوکوموتیو بخار چهارسیلندر با آرایش چرخ ۴-۶-۰ بود که برای کشیدن قطارهای مسافری سریعالسیر در انگلستان طراحی شد. شش دستگاه از این لوکوموتیوها بین سالهای ۱۹۱۷ و ۱۹۲۰ ساخته شدند و گاهی با نام کلاس لرد فاریگدون شناخته میشدند.
رنفه کلاس ۳۵۰ مجموعهای از چهار لوکوموتیو دیزلی تککابین است که در سال ۱۹۵۰ توسط شرکت آمریکایی کار اند فاندری برای استفاده با واگنهای تالگو II به اسپانیا تحویل داده شد. این لوکوموتیوها با طراحی ظاهری آمریکایی، در خدمات مسافری بین مادرید و هندای فعالیت خود را آغاز کردند و تا سال ۱۹۷۲ در خطوط مختلف ادامه دادند.
لوکوموتیوهای بخار کلاس P در سال ۱۹۰۷ و با طراحی مهندس اوف.اف.آ. بوسه وارد ناوگان راهآهن دانمارک شدند. این قطارها با چیدمان چرخ ۴-۴-۲، نخستین لوکوموتیوهای بخار بیش از ۱۰۰ تنی دانمارک بودند که در مسیرهای اصلی و ویژه به کار گرفته میشدند.
