22 مقاله — صفحه 2 از 2
هلنا مولونی، از چهرههای برجسته جمهوریخواه، فمینیست و فعال کارگری ایرلند بود. او در قیام عید پاک ۱۹۱۶ جنگید، زنان کارگر را سازماندهی کرد و به دومین رئیس زن کنگره اتحادیههای کارگری ایرلند تبدیل شد.
یواخیم فون بوسه، خلبان جنگ جهانی اول آلمان بود که با سرنگون کردن ۱۱ هواپیمای دشمن، به عنوان یک تکخال هواپیمایی شناخته میشود. او خدمت نظامی خود را با پیادهنظام آغاز کرد و سپس به نیروی هوایی پیوست.
سلطان محمود خان از فرماندهان برجسته ارتش خالصا سیک بود که شجاعت خود را در جنگهای مهمی چون مولتان و جنگهای آنگلو-سیک به اثبات رساند. او فرماندهی واحد توپخانه سلطان محمود را بر عهده داشت و پس از ضمیمه شدن پنجاب به هند بریتانیا، بازنشسته شد.
جو آر. هنلی، وکیل، کشیش و سیاستمدار آمریکایی بود که از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۵۰ بهعنوان معاون فرماندار نیویورک فعالیت کرد. او مسیر حرفهای متنوعی از خدمت در ارتش تا حضور در سنا و مجمع ایالتی را پشت سر گذاشت.
گایوس دومیتیوس دکستر، سناتور رومی قرن دوم، دو بار به مقام کنسولی رسید و در حمایت از سپتیموس سوروس، فرمانداری سوریه فلسطین و ریاست شهر رم را بر عهده گرفت.
آبراهام د فریس، روحانی منونایت، نویسنده و چهرههای تأثیرگذار هلند در قرون ۱۸ و ۱۹ بود. او علاوه بر فعالیتهای مذهبی، در ادبیات کلاسیک و هلندی تبحر داشت و بهعنوان متصدی کتابخانه عمومی هارلم نقش مهمی در حفظ میراث فرهنگی ایفا کرد.
هانس هوتیگ، از فرماندهان ارشد اساس و اردوگاههای کار اجباری نازیها بود. او پس از خدمت در جنگ جهانی اول، به صفوف نازیها پیوست و به دلیل بیرحمیهایش در بوخنوالد و سایر اردوگاهها شهرت یافت. او در نهایت توسط دادگاه فرانسه به حبس ابد محکوم شد.
اریک آرمار ولی دو کاندول، دیپلمات و مقام عالیرتبه بریتانیایی بود که دههها در خدمات سیاسی سودان فعالیت کرد و تا مقام مشاور پادشاه لیبی پیش رفت. زندگی پرماجرای او، نمادی از نفوذ دیپلماتیک بریتانیا در خاورمیانه قرن بیستم است.
جیمز رابرت واسون، افسر ارتش آمریکا بود که به عنوان مشاور خارجی به خدمت دولت میجی ژاپن درآمد و در ارتش نوپای این کشور به درجه سرهنگی رسید. او در جریان لشکرکشی تایوان، نخستین فرد غیرژاپنی شد که نشان خورشید تابان را دریافت کرد؛ اما دوران درخشان او با یک کلاهبرداری مالی و دادگاه نظامی به پایان رسید.
نیکولاس استوانز، نظامی، سیاستمدار و شاعر اسپانیایی بود که به دلیل اعتراض علنی به اعدام دانشجویان در کوبا از ارتش اخراج شد. او با آرمانهای ضددینی و آنارشیستی، به وزیر جنگ جمهوری اول اسپانیا رسید و بعدها به عنوان پدر ملیگرایی جزایر کاناری شناخته شد.
