تاریخچه
صومعه راسکامون یک محوطه راهبیه اولیه است که در قرن ششم میلادی توسط سنت کومن، یکی از شاگردان فینیان کلونارد، بنیان نهاده شد.
این صومره پس از سال ۱۱۴۰ میلادی، به دستور سنت مالاشی و با اصلاحات آرُوازی توسط تایردلباخ اوا کونچوبایر، به صومعهای متعلق به قانونگذاران منظم آگوستینی تبدیل شد.
در سال ۱۲۰۴، ویلیام دو بورغ این صومعه را غارت کرد. همچنین در سالهای ۱۲۳۵ و ۱۲۴۷، آنگلونورمنها این مکان را به آتش کشیدند.
راسکامون در سال ۱۲۵۳ به دست فدلیم او کونچوبایر، پادشاه کناخت، به یک صومعه دومینیکن تبدیل شد. این مکان در سال ۱۲۶۰ توسط مک ویلیام دو بورگو غارت شد و در سال ۱۲۷۰ دچار آتشسوزی و در سال ۱۳۰۸ بر اثر صاعقه آسیب دید.
فعالیت این صومعه پیش از سال ۱۵۷۸ متوقف شد؛ سپس در سال ۱۵۷۸ به سر نیکلاس مالی و در سال ۱۶۱۵ به فرانسیس آنسلی، اولین ویکونت والنتیا واگذار گردید.
معماری و ساختمان
این صومعه در بخش جنوبی شهر راسکامون قرار دارد. کلیسای آن از یک راهروی طولانی و واحد متشکل از ناو و محراب تشکیل شده بود؛ بخشی که در قرن پانزدهم میلادی، راهروی عرضی شمالی به آن افزوده شد.
فدلیم او کونچوبایر پس از مرگش در سال ۱۲۶۵ در این صومعه به خاک سپرده شد. سنگ قبر او با یک نقش برجسته پوشانده شده است که هنوز هم میتوان آن را در طاقچه گوشه شمال شرقی کلیسا مشاهده کرد. این نقش برجسته میان سالهای ۱۲۹۰ تا ۱۳۰۰ تراشیده شده و یکی از تنها دو نقش برجسته سلطنتی بازمانده از آن دوران در ایرلند است.