آنارشیسم فلسفی چیست؟
آنارشیسم فلسفی مکتبی فکری است که بر نقد روشنفکانه اقتدار، به ویژه قدرت سیاسی و مشروعیت دولتها تمرکز دارد. این رویکرد توسط بنجامین تاکر، آنارشیست و سوسیالیست آمریکایی، برای تمایز آنارشیسم تکاملی صلحآمیز از انواع انقلابی آن ابداع شد. آنارشیستهای فلسفی، اگرچه معتقد نیستند که الزامی برای اطاعت از اقتدار وجود دارد، لزوماً به دنبال حذف فوری آن نیستند.
انواع و گرایشها
مایکل فریدِن، چهار نوع اصلی آنارشیسم فردگرایانه را شناسایی کرده است:
- رویکرد ویلیام گادوین با تأکید بر خودگردانی و عقلانیت ترقیخواهانه
- خودمحوری مکس استیرنر
- پیشبینیهای اولیه هربرت اسپنسر درباره زائد بودن دولت
- ترکیبی از خودمحوری معتدل و حمایت از بازار، مانند رویکرد بنجامین تاکر.
آنارشیستهای فلسفی به جای استفاده از خشونت، به دنبال تغییر تدریجی برای آزادسازی افراد از قوانین و محدودیتهای دولتی هستند.
ارتباط با آنارشیسم سیاسی
مگدا اگومِنیدِس معتقد است که نقد آنارشیستی و ایده مشروعیت، پیوندی بین آنارشیسم فلسفی و سیاسی برقرار میکند. مایکل هیومیر نیز تأکید میکند که هر دو رویکرد، ادعاهای فلسفی و سیاسی هستند.
انتقادات
آنارشیسم فلسفی با انتقاداتی مواجه است؛ از جمله تئوریک بودن و عدم اقدام عملی. ویلیام ادموندسون نیز اصول اصلی این مکتب را مورد نقد قرار داده است.