6 مقاله
آنارشیسم در اتریش از بخشهای آنارشیست انجمن بینالمللی کارگران (IWA) نشأت گرفت و به یک جنبش آنارشیست-سندیکالیستی سراسری تبدیل شد که اوج آن در دهه ۱۹۲۰ بود. پس از برقراری فاشیسم و جنگ، این جنبش با کندی احیا شد و در دهه ۱۹۹۰ دوباره شکل گرفت.
آنارشیسم فلسفی، مکتبی فکری است که بر نقد روشنفکانه اقتدار، به ویژه قدرت سیاسی و مشروعیت دولتها تمرکز دارد. این رویکرد توسط بنجامین تاکر، آنارشیست و سوسیالیست آمریکایی، برای تمایز آنارشیسم تکاملی صلحآمیز از انواع انقلابی آن ابداع شد. آنارشیستهای فلسفی، با وجود عدم اعتقاد به الزام اطاعت از اقتدار، لزوماً به دنبال حذف فوری آن نیستند.
برونو فیلیپی (۱۹۰۰-۱۹۱۹) نویسنده و فعال آنارشیست فردگرای ایتالیایی بود که در مجله آنارشیستی «آیکونوکلاستا» با رنتسو نوواتوره همکاری میکرد. او در خانوادهای بزرگ در لیورنو متولد شد و از نوجوانی به فلسفه ماکس اشتیرنر گروید. فیلیپی در تظاهرات ضدنظامی دستگیر شد و پس از جنگ جهانی اول، در جریان «دوسال سرخ» ایتالیا شرکت کرد. او در حین تلاش برای بمبگذاری در گردهمایی ثروتمندان میلان جان باخت.
پیتر نقاش، نام مستعار احتمالی یک آنارشیست لتونیایی در لندن، با محاصره خیابان سیدنی در ۱۹۱۱ گره خورده است؛ اما حتی وجود واقعی او و نقشش در آن واقعه هنوز محل تردید است.
عبارت فدراسیون آنارشیستی بریتانیا به دو سازمان متفاوت اشاره دارد: یکی تشکلی ضدجنگ در دوران جنگ جهانی دوم و دیگری سازمانی آنارشیستی که در سال ۱۹۸۴ تأسیس شد.
کونچا پرز کولادو (۱۹۱۵-۲۰۱۴)، یک انارشیست اسپانیایی، از اعضای فعال CNT و بعداً CGT بود. او در سن ۱۷ به فعالیتهای آنارشیستی پیوست و در آغاز جنگ داخلی اسپانیا در گروه مسلح «لوس آگیلوشوس» جنگید. پس از جنگ در فرانسه زندگی کرد، کسبوکار شخصی راه انداخت و پس از مرگ فرانکو دوباره در فعالیتهای اجتماعی مشارکت کرد. او در ۹۸ سالگی در بارسلونا درگذشت و به عنوان یکی از آخرین مبارزان زن این جنگ شناخته میشود.
