آنارشیسم در اتریش از بخشهای آنارشیست انجمن بینالمللی کارگران (IWA) نشأت گرفت و به یک جنبش آنارشیست-سندیکالیستی سراسری تبدیل شد که اوج آن در دهه ۱۹۲۰ بود. پس از برقراری فاشیسم و جنگ، این جنبش با کندی احیا شد و در دهه ۱۹۹۰ دوباره شکل گرفت.
تاریخچه
پس از تأسیس امپراتوری اتریش در ۱۸۰۴، شکست در نبرد آسترلیتز در ۱۸۰۶ منجر به انحلال امپراتوری مقدس روم و تشکیل کنفدراسیون راین شد. در ۱۸۱۳، اتریش به کنفدراسیون آلمان پیوست، اما همچنان بر مناطق خارج از آن مانند مجارستان و بوهم حکومت میکرد.
ظهور سوسیالیسم و آنارشیسم
در جریان انقلابهای ۱۸۴۸، ایدههای لیبرال، ملیگرایانه و چپگرا در امپراتوری اتریش رشد کردند. میخائیل باکونین تلاش کرد تا جنبشهای پاناسلاو را در مناطق چکی، روثنی و لهستان حمایت کند، اما دستگیر و به روسیه تحویل داده شد.
- تشکیل IWA در دهه ۱۸۶۰
- تأثیر افکار سوسیالیستی و لیبرال
با شکست اتریش در جنگ هفتهفتهای، فرانتس یوزف اول مجبور به پذیرش مصالحه ۱۸۶۷ شد که منجر به تشکیل امپراتوری دوگانه اتریش-مجارستان شد.
رشد سندیکالیسم
در آغاز قرن بیستم، جنبش آنارشیست-سندیکالیستی در اتریش رشد کرد. اتحادیههای مستقل کارگری تشکیل شدند و روزنامههایی مانند Generalstreik منتشر گردید.
جنبش کارگری اتریش در ۱۹۱۸ نقش تعیینکنندهای در پایان دادن به مشارکت اتریش در جنگ جهانی اول داشت.
دوره میاندوجنگ
پس از جنگ، آنارشیستها با رشد بلشوویسم مواجه شدند. با وجود موانع، جنبش آنارشیست-سندیکالیستی سه برابر شد و کنگرهای در ۱۹۲۱ در اینسبروک برگزار شد.
دوره معاصر
در دهه ۱۹۹۰، گروههای خودمختار آنارشیستی مانند Revolutionsbräuhof تشکیل شدند. امروزه جنبش آنارشیستی در اتریش همچنان فعال است و در حوزههای مختلف اجتماعی حضور دارد.