13 مقاله — صفحه 1 از 2
آدام سویفت، زادهٔ ۱۹۶۱، فیلسوف سیاسی و جامعهشناس بریتانیایی است که در حوزهٔ برابریخواهی لیبرال تخصص دارد. او کتابهایی در زمینههای جامعهگرایی، انتخاب مدرسه، عدالت اجتماعی و اخلاق خانواده منتشر کرده است. سویفت استاد نظریهٔ سیاسی در دانشگاه کالج لندن است و به عنوان نویسندهای برای مخاطبان آکادمیک و غیرآکادمیک شناخته میشود.
کتاب «خوش آمدید به بیابان واقعیت» نوشته اسلاوی ژیژک، تحلیل مارکسیستی و لکانی از واکنشهای ایدئولوژیک و سیاسی به حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ است. ژیژک با تلفیق روانکاوی، پسامدرنیسم، زیستسیاسی و اندیشههای جهانیگرای مسیحی در چارچوب دیالکتیک مارکسی، به بررسی رابطه میان سرمایهداری جهانی و بنیادگرایی میپردازد و نشان میدهد چگونه این دو در ظاهر مقابل هم قرار میگیرند، اما در واقع بخشی از یک کل واحد هستند.
کتاب «فضیلت ملیگرایی» نوشته یورام هازونی، نظریهپرداز سیاسی اسرائیلی-آمریکایی، در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. هازونی در این کتاب استدلال میکند که دولت-ملت بهترین شکل حکومت است که بشر تاکنون ابداع کرده است. او ملیگرایی را به عنوان تضمینی برای حق جمعی یک ملت آزاد در اداره خود میداند و آن را با امپراتوریهای تاریخی و اشکال مدرن حکومت جهانی مقایسه میکند.
سیلویو اسپاونتا (۱۸۲۲-۱۸۹۳) روزنامهنگار، سیاستمدار و دولتمرد ایتالیایی بود که نقش کلیدی در اتحاد ایتالیا ایفا کرد. او پس از اتحاد، مناصب مهمی در دولت جدید بر عهده گرفت. اسپاونتا به دلیل فعالیتهای سیاسیاش سالها در تبعید و زندان به سر برد، اما همواره برای ایجاد دولتی قوی و غیراستبدادی تلاش کرد.
ابن ظفر صقلی، فیلسوف، دانشمند و سیاستمدار عرب-سیسیلی دوره نورمن (۱۱۰۴-۱۱۷۰) بود که در غرب به عنوان «پیشگام عرب ماکیاولی» شناخته میشود. او نویسنده ۳۲ کتاب بود که مهمترین آنها «سلوان المطا» است. این اثر، راهنمایی برای حکمرانی و مدیریت قدرت به شمار میرود و شباهتهایی با کتاب «شاهزاده» ماکیاولی دارد.
اتو کیرشهایمر (۱۹۰۵-۱۹۶۵)، حقوقدان آلمانی با تبار یهودی و دانشمند سیاسی مدرسه فرانکفورت بود. او با تمرکز بر ساختار دولت و قانون اساسی، آثار مهمی در زمینه نظریه دولت، دموکراسی و ساختار احزاب سیاسی به جای گذاشت. کیرشهایمر در دوران نازیسم به آمریکا مهاجرت کرد و در سازمان اطلاعات استراتژیک (OSS) و دانشگاههای معتبر آمریکا فعالیت داشت.
آنارشیسم فلسفی، مکتبی فکری است که بر نقد روشنفکانه اقتدار، به ویژه قدرت سیاسی و مشروعیت دولتها تمرکز دارد. این رویکرد توسط بنجامین تاکر، آنارشیست و سوسیالیست آمریکایی، برای تمایز آنارشیسم تکاملی صلحآمیز از انواع انقلابی آن ابداع شد. آنارشیستهای فلسفی، با وجود عدم اعتقاد به الزام اطاعت از اقتدار، لزوماً به دنبال حذف فوری آن نیستند.
کاترین زاکرت، فیلسوف سیاسی آمریکایی و استاد علوم سیاسی در دانشگاه نوتردام، آثار تأثیرگذاری در حوزه فلسفه سیاسی و اندیشههای فلاسفهای مانند افلاطون و ماکیاولی دارد. او با تألیف و ویراستاری کتابهایی مانند «افلاطونهای پسامدرن» و «فلسفه سیاسی در قرن بیستم»، به بررسی چالشهای فلسفی و سیاسی پرداخته است.
محمد اقبال، شاعر ملی پاکستان، فلسفه سیاسی پویایی را پایهگذاری کرد که از ناسیونالیسم سراسری هند آغاز شد و به جهانگرایی اسلامی رسید. او با نقد دموکراسی غربی، سکولاریسم و سرمایهداری، نظام «دموکراسی معنوی» را بر مفاهیمی چون توحید، خودی و ملت پیشنهاد داد و نخستین بار اندیشه تشکیل کشوری مستقل برای مسلمانان شبهقاره را مطرح ساخت.
کتاب «دشمن ما، دولت» اثر آلبرت جی ناک، نقدی بنیادین بر ماهیت اقتدارگرایانه دولت است. ناک میان «حکومت» مشروع و «دولت» ستمگر تفاوت قائل میشود و نشان میدهد که چگونه دولت با غصب قدرت اجتماعی، آزادیها را میبلعد و هر بحرانی را بهانهای برای انباشت قدرت خود قرار میدهد.
بنیادگرایی تأسیسی (Founderism) نگاهی فکری با احترام افراطی برای بنیانگذاران آمریکا است. این اصطلاح بار تحقیرآمیزی دارد و به کسانی نسبت داده میشود که برای بتسازی از پایهگذاران، دقت تاریخی را فدا میکنند. نقطه مقابل آن، ضdBنیادگرایی است که ریشههای کشور را ذاتاً معیوب میداند.
کتاب «موضعگیری» اثر سناتور رند پال، دیدگاه او را درباره سیاست آمریکا و لزوم عبور از اختلافات حزبی برای اتحاد کشور بیان میکند. این کتاب همزمان با اعتراض پال به قانون میهنپرستی منتشر شد.
