زندگینامه موواردی
موواردی، با املای مصوب اندونزیایی Muwardi، پزشک و مبارز ملیگرای اندونزی بود که در سال ۱۹۰۷ در پاتی، واقع در جاوه مرکزی، به دنیا آمد. او بعدها بهعنوان یکی از قهرمانان ملی اندونزی شناخته شد و نامش در تاریخ مبارزه برای استقلال این کشور ثبت گردید.
موواردی تحصیلات پزشکی خود را در STOVIA، مدرسهای در باتاویا برای آموزش پزشکان بومی، آغاز کرد. باتاویا همان جاکارتای امروزی است. پس از آن، او آموزش تخصصی در زمینه بیماریهای گوش، گلو و بینی را دنبال کرد. در همین دوران، ریاست شاخه محلی جوانان جاوه را نیز بر عهده گرفت؛ تشکیلاتی که در میان جوانان تحصیلکرده و ملیگرای جاوه نفوذ داشت.
در سالهای اشغال اندونزی توسط ژاپن، از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵، موواردی بهطور گسترده به طبابت پرداخت و در کنار فعالیت پزشکی، به سازماندهی نیروهای مردمی نیز توجه نشان داد.
نقش موواردی در اعلام استقلال اندونزی
پس از شکست ژاپن در جنگ اقیانوس آرام، سیاستمداران اندونزیایی زمینه اعلام استقلال از حکومت استعماری هلند را فراهم کردند. موواردی که در آن زمان در سوراکارتا زندگی میکرد، گروهی به نام Barisan Pelopor را تأسیس کرد. این گروه وظیفه داشت امنیت میدان ایکادا در جاکارتا را تأمین کند؛ میدانی که امروز با نام میدان مردکا شناخته میشود و محل اعلام استقلال اندونزی بود.
موواردی در مراسم اعلام استقلال نیز از سخنرانان حاضر بود. پس از این رویداد، او نیروهای خود را مأمور کرد تا از سوکارنو، رئیسجمهور جدید، محمد حتا، معاون او، و دیگر چهرههای حکومتی محافظت کنند. اگرچه پیشنهاد وزارت دفاع به او داده شد، موواردی آن را نپذیرفت و این سمت در نهایت به سوپریادی واگذار گردید.
فعالیتهای نظامی و پزشکی در انقلاب ملی
در جریان انقلاب ملی اندونزی، درگیریهای گستردهای میان نیروهای هلندی و اندونزیایی رخ داد. در اوایل سال ۱۹۴۶، پایتخت تحت کنترل هلندیها قرار گرفت و دولت نوپای اندونزی جاکارتا را ترک کرد و به یوگیاکارتا منتقل شد.
موواردی گروه Barisan Pelopor را به سوراکارتا برد و نام آن را به Barisan Banteng تغییر داد. این گروه بعدها در ارتش اندونزی ادغام شد. موواردی در بسیاری از نبردها همراه آنان بود و به جای تمرکز صرف بر فرماندهی، بیشتر به کمکرسانی و درمان مجروحان میپرداخت.
بنیانگذاری بیمارستان و مدرسه پزشکی
پس از دورههای سخت نبرد، موواردی در سوراکارتا یک بیمارستان و یک مدرسه پزشکی تأسیس کرد. اقدام او نشان میداد که او استقلال را تنها در میدان جنگ نمیدید، بلکه ساختن نهادهای درمانی و آموزشی را نیز بخشی ضروری از آینده کشور میدانست.
مخالفت با توافق رنویل و سرانجام زندگی
در سال ۱۹۴۸، موواردی همراه با گروهی از مخالفان توافق رنویل، جنبشی با عنوان جنبش انقلاب مردمی را پایهگذاری کرد. این اقدام در فضایی رخ داد که اندونزی هنوز با بحرانهای سیاسی و نظامی شدیدی روبهرو بود.
در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۸، موواردی در مسیر رفتن به مطب پزشکی خود ربوده شد. ربایش او به حزب کمونیست اندونزی نسبت داده شد و او اندکی بعد به قتل رسید. پیش از آن، موواردی تلاش کرده بود تیمی برای مقابله با کمونیستها پس از واقعه مادئون سازمان دهد؛ در حالی که نظم حکومتی در شهر تقریباً از میان رفته بود.
جایگاه تاریخی موواردی
موواردی در ۹ اوت ۱۹۶۴ بهعنوان قهرمان ملی اندونزی معرفی شد. امروز نام او بر بیمارستانی در سوراکارتا و خیابانی در جاکارتا گذاشته شده است؛ نشانهای از احترام مردم اندونزی به خدمات او در عرصه پزشکی، مبارزه ملی و سازماندهی مردمی.
داستان موواردی، روایت پزشکی است که درمان زخمهای مردم را با مبارزه برای استقلال کشورش پیوند داد.