14 مقاله — صفحه 1 از 2
معبد بانیونیبو، بنایی بودایی از قرن نهم میلادی، در روستای بوکوهارجو، منطقه یوگیاکارتا، اندونزی واقع شده است. این معبد با سقف منحنیشکل و استوپای منحصربهفرد، نمادی از معماری جاوه باستان است. بازسازی آن پس از کشف در ۱۹۴۰، در ۱۹۷۸ به پایان رسید.
جوزف ویبیسونو (۱۹۰۹-۱۹۸۲) سیاستمدار و اقتصاددان اندونزیایی بود که دو بار به عنوان وزیر دارایی در کابینههای سوکیمان و علی ساستروآミッドجوجو خدمت کرد. وی عضو حزب ماشیومی بود و در جنبش ملیگرایانه اسلامی فعالانه شرکت داشت. ویبیسونو به دلیل مخالفت با حزب کمونیست اندونزی شناخته میشد و تلاش کرد تا حزب ماشیومی را برای مقابله با کمونیستها سازماندهی کند.
استان شمال و مرکزی سولاوسی، استانی کوتاهمدت در اندونزی بود که تنها از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۴ وجود داشت. این استان در پی تقسیم استان سولاوسی به دو بخش شمالی و مرکزی و جنوبی و جنوب شرقی تشکیل شد. در سال ۱۹۶۴، استان شمال و مرکزی سولاوسی به دو استان مجزا تقسیم شد: شمال سولاوسی و مرکزی سولاوسی.
مردم ساکای، جامعهای قبیلهای در اندونزی هستند که بهطور سنتی در مناطق داخلی ریائو، سوماترا زندگی میکنند. برخی از آنها همچنان به سبک زندگی کوچنشینی و شکار و گردآوری در مناطق دوردست سوماترا ادامه میدهند، در حالی که بیشتر آنها با پیشرفت صنعتیسازی در شهرهای بزرگ و شهرکهای سوماترا ساکن شدهاند.
سازمان پیشاهنگی جاوه (JPO) نخستین نهاد پیشاهنگی در هند شرقی هلند (اندونزی کنونی) بود که در سال ۱۹۱۶ به ابتکار سری پادوکا مانگوناگارا هفتم تأسیس شد. این سازمان زیرمجموعهای از سازمان پیشاهنگی هلند به شمار میرفت، اما با استقبال گستردهای در اندونزی مواجه شد و به سرعت رشد کرد.
چن فو ژِن رِن، خدای نیاکان چینیهای ساکن مناطق بانیووانگی، جاوا، بالی و لومبوک در اندونزی است. او همچنین توسط بومیان بالی و جاوا (کجاوِن) پرستیده میشود. معابد او در شرق جاوا، بالی و لومبوک پراکندهاند، اما در جاوا غربی و کشورهای دیگر مانند سنگاپور، چین و هلند نیز شناخته شده است.
کابنگ آتاس (به معنای «شاخهٔ بالا») طبقهٔ اشرافی چینی در هند شرقی هلند بودند. این خانوادهها که از نسل افسران و مقامات ارشد چینی مستعمره بودند، نفوذ سیاسی، اقتصادی و اجتماعی عظیمی بر جامعهٔ چینیتبار داشتند. ثروت آنها از کنترل اراضی، انحصار مزارع درآمدزای دولتی و پیوندهای خانوادگی حاصل میشد.
دکتر ساهاردجو، قهرمان ملی اندونزی، در ۲۶ ژوئن ۱۹۰۹ در سوراکارتا متولد شد. پس از ترک دانشکده پزشکی، در رشته حقوق تحصیل کرد و در سال ۱۹۴۱ فارغالتحصیل شد. او در عرصه سیاست فعال شد و به عنوان وزیر دادگستری در کابینههای اول، دوم و سوم اندونزی خدمت کرد. ساهاردجو در اصلاح قوانین مدنی و حمایت از حقوق متهمان نقش مهمی داشت و در ۱۳ نوامبر ۱۹۶۳ درگذشت.
اچبی یاسین (۱۹۱۷-۲۰۰۰)، منتقد ادبی، مستندساز و استاد دانشگاه اندونزیایی بود که به دلیل فعالیتهای تأثیرگذارش در حوزه ادبیات به لقب «پدر ادبیات اندونزی» مشهور شد. او با تأسیس مرکز اسناد ادبی اچبی یاسین، گنجینهای ارزشمند از ادبیات اندونزی را گردآوری کرد. یاسین به دلیل دفاع از آزادی بیان و امتناع از افشای هویت نویسندهای ناشناس، به یک سال حبس تعلیقی محکوم شد.
عبدالفتاح حسن، معروف به کی فتاح حسن، یک دانشمند اسلامی و مبارز استقلال اندونزی بود. او عضو کمیته بررسی اقدامات مقدماتی استقلال (BPUPK) بود و نقش مهمی در تدوین قانون اساسی ۱۹۴۵ ایفا کرد. حسن در روستای بجی متولد شد، در دانشگاه الازهر تحصیل کرد و در جنبشهای سیاسی علیه استعمار هلند فعال بود.
این مقاله به معرفی معابد، صومعهها، استوپاها و برجهای بودایی در اندونزی میپردازد که در ویکیپدیا مقالاتی درباره آنها وجود دارد. این مکانهای مقدس در نقاط مختلف اندونزی از جمله بالی، جاوه، سوماترا و دیگر مناطق پراکندهاند و هر کدام دارای ویژگیهای معماری و تاریخی منحصربهفردی هستند.
کوتایی منطقهای تاریخی در کالیمنان شرقی، اندونزی است که به عنوان زادگاه پادشاهی هندو-بودایی کوتایی مارتادیپورا شناخته میشود. این منطقه همچنین خانه قوم بومی اورنگ کوتایی با زبان و فرهنگ غنی است. امروزه در سه شهرستان کوتایی کارتانگارا، کوتایی غربی و کوتایی شرقی حفظ شده است.
