زندگینامه
دکتر ساهاردجو در ۲۶ ژوئن ۱۹۰۹ در سوراکارتا، هند شرقی هلند، متولد شد. پس از ترک دانشکده پزشکی، به تحصیل در رشته حقوق پرداخت و در سال ۱۹۴۱ فارغالتحصیل شد. ابتدا در یک مدرسه خصوصی تدریس کرد، اما سپس به عرصه سیاست وارد شد و به حزب اندونزی پیوست و در نهایت رهبری آن را بر عهده گرفت. او در تدوین قانون شهروندی ۱۹۴۷ و قانون انتخابات عمومی ۱۹۵۳ نقش داشت.
ساهاردجو سه بار به عنوان وزیر دادگستری خدمت کرد: در کابینههای اول (۱۹۵۹-۱۹۶۰)، دوم (۱۹۶۰-۱۹۶۲) و سوم (۱۹۶۲-۱۹۶۳). در دوره سوم، همچنین به عنوان معاون نخستوزیر و هماهنگکننده امور داخلی فعالیت کرد. در دوران وزارت او، بحثهای شدیدی درباره اصول حقوقی مانند «هیچ مجازاتی بدون قانون» مطرح شد. او به همراه رئیس دادگاه عالی، ویرجونو پروجودیکورو، از حمایت بیشتر از آزادیهای متهمان و مجرمان دفاع کرد که در نهایت با حمایت عمومی مواجه شد.
اصلاحات حقوقی
در سال ۱۹۶۲، ساهاردجو و پروجودیکورو به اصلاح قوانین مدنی پرداختند. ساهاردجو پیشنهاد لغو کامل قوانین مدنی و تجاری باقیمانده از دوران استعمار را داد که با مخالفت وکلا و قضات مواجه شد. او معتقد بود قوانین جدید باید عاری از تبعیضهای استعماری و منطبق با فلسفه پانچاسیلا باشد.
میراث
ساهاردجو نماد وزارت دادگستری را از زن کور با ترازو به درخت انجیر معابد، نمادی جاوهای از عدالت، تغییر داد. او همچنین نام زندانها را به «مؤسسات ویژه اجتماعی» تغییر داد تا تأکید بر اصلاح مجرمان باشد. ساهاردجو در ۱۳ نوامبر ۱۹۶۳ درگذشت و در گورستان قهرمانان کالیباتا به خاک سپرده شد.