نگاهی به زندگی لوئو پینچائو
لوئو پینچائو، زاده ژوئن ۱۹۱۲ در منطقه نانهای گوانگدونگ و درگذشته ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۰ در گوانگژو، بازیگر صحنه و خواننده اپرای کانتونی بود. او از سال ۱۹۳۰ بهطور حرفهای روی صحنه رفت و سالها بعد از سوی سازمان رکوردهای جهانی گینس بهعنوان مسنترین خواننده اپرای جهان شناخته شد.
پینچائو در ۹۸ سالگی، در گوانگژو درگذشت؛ شهری که با تاریخچه اپرای کانتونی و زندگی هنری او پیوندی عمیق داشت.
دوران حرفهای
پس از تأسیس جمهوری خلق چین، پینچائو به سرزمین اصلی بازگشت و شماری از هنرمندان همفکر را نیز همراه کرد. او به حزب کمونیست پیوست و در ساختار رسمی هنری کشور جای گرفت؛ جایگاهی که در آنروزگار، حمایت و نظارت دولت بر گروههای نمایشی را هم به دنبال داشت.
برای سالها چهره اصلی صحنه نبود، اما در اواخر دهه ۱۹۷۰، وقتی برای اجرا به هنگکنگ بازگشت، دوباره در کانون توجه قرار گرفت. پس از آن چند اجرا، همراه گروههای اپرای کانتونی سرزمین اصلی، در سفرهای جهانی روی صحنه رفت و تجربه و اعتبارش را با نسلهای تازهنفس تقسیم کرد.
تا سال ۱۹۸۸، برنامهریزی برای جانشینی در سمتهای هنری و آموزشی جدی شده بود. در نسل پینچائو، که در دهه ۱۹۵۰ وارد ساختار رسمی شده بود، روحیه جمعی بر ستارهپروری فردی و برندسازی شخصی ارجحیت داشت. به همین دلیل، تصدی مادامالعمر جایگاهها رنگ باخت. در حالی که در برخی گونههای دیگر اپرای سرزمین اصلی، نفوذ بزرگان همچنان پابرجا بود، در اپرای کانتونیِ گسترده در هنگکنگ و جهان، انحصارطلبیِ نسل پیشین دوام چندانی نیاورد.
آموزش و شاگردپروری
پینچائو به شعار خود، «یادگیری تا پایان عمر»، وفادار ماند. در زندگینامهای که در ۱۹۸۸ از او منتشر شد، این رویکرد پررنگ شده است. او در ایالات متحده نیز به یادگیری زبان انگلیسی ادامه داد و در نیویورک، بهویژه در محله چینیها، برای زندگی و آموزش به این زبان نیاز داشت. او تلاش میکرد کمتر به مترجم وابسته باشد؛ امری که برای هنرمندی مهاجر در سالهای پایانی عمر، چالش سادهای نبود.
دوره آموزشی او از معاونت در یک مدرسه آموزشی دولتی در ۱۹۵۸ آغاز شد و تا مدیر هنری مؤسسه اپرای کانتونی گوانگدونگ در ۱۹۸۸ ادامه یافت. از شاگردان شاخص او میتوان به تسوئی کوکهینگ، از نخستین فارغالتحصیلان دهه ۱۹۶۰، و تینگ فان اشاره کرد؛ هنرمندی که پینچائو در اواخر دهه ۱۹۷۰ شخصاً او را برای آموزش برگزید و او تا سال ۲۰۱۷ در ۶۳ سالگی از سمت خود بازنشسته شد.
او در دههها تدریس، آنقدر شاگرد پرورش داد که شمارشان را از دست داد؛ در مقطعی حتی با شش نسل از شاگردانش همصحنه شد. در سالهای آخر، اجراهای صحنهایاش اندک و پراکنده بود، اما آموزش و نظارتش ادامه داشت.
در سالهای پایانی عمر، نواده یکی از دوستان قدیمیاش را زیر بالوپر خود گرفت. این شاگرد، تنها شاگرد حرفهای شناختهشده او در زمینه اپرا دانسته میشود. پینچائو در سفرهای سالانهاش به سرزمین اصلی، کار شاگردان سابقش را که سمتهای اداری و آموزشی را بر عهده گرفته بودند نیز پیگیری میکرد. او تا پایان عمر، گفتاری روشن و بیانی دقیق داشت؛ ویژگیای که برای یک خواننده و بازیگر اپرا اهمیت بسیاری دارد.
نمایشنامهها و آثار صحنهای منتخب
- لو چنگ پشت دروازه: این اثر گاهی با صحنه «لو چنگ نامه مینویسد» شناخته میشود؛ صحنهای حدود یکساعته که در آن پینچائو بر یک پا میایستد و با خونِ شخصیت داستان نامه مینویسد.
- راهزنان استان شاندونگ: پینچائو در این اثر بهخاطر صحنهای نمادین از زین و افسار کردن اسب شناخته میشد؛ نمونهای از زبان انتزاعی و خیالانگیز اپرای کانتونی.
فیلمشناسی منتخب
- سپیدار سفید، اشکهای سرخ
- خون هونگلینگ، بخش نخست
- خون هونگلینگ، بخش دوم
گزیده اجراها
- دیدار در برج، عاشقانه پروانهها
- انتظار برای ماه در عمارت غربی، داستان عمارت غربی
زندگی شخصی
پینچائو از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۸۲ با هوانگ بائوچیونگ زندگی مشترک داشت. پس از درگذشت همسرش، تا پایان عمر مجرد ماند و صاحب یک پسر شد.
منبع زندگینامه
«لوئو پینچائو چیژوان» نوشته لینگیو لیو، با عنوان چینی 羅品超奇傳، تنها به زبان چینی منتشر شده است. شماره OCLC در WorldCat: ۴۵۶۳۷۶۵۰.