انجمن بینالمللی کارکنان راهآهن
انجمن بینالمللی کارکنان راهآهن (IARE) در سال ۱۹۳۴ بهعنوان اتحادیهای برای کارگران سیاهپوست راهآهن تأسیس شد. در آن زمان، اتحادیههای اصلی راهآهن عضویت را تنها به سفیدپوستان محدود میکردند. اعضای این انجمن شامل رانندگان، کارکنان قطار، مهندسان، مکانیکهای تعمیرگاه، خدمه و کارکنان نگهداری راهآهن بودند.
این انجمن در سال ۱۹۷۰ به اتحادیه حملونقل متحد پیوست.
ریشهها
توماس رد، کارگر ترمز قطار در راهآهن مرکزی ایلینوی، بنیانگذار اصلی این انجمن بود. او که پس از پایان جنگ داخلی آمریکا در سال ۱۸۶۵ متولد شده بود، پیش از این در سال ۱۹۱۲ در تأسیس انجمن کارکنان قطار و آتشکاران لوکوموتیو رنگینپوست (ACRT) نقش داشت. با این حال، تلاشهای او برای به رسمیت شناختن این انجمن از سوی راهآهن مرکزی ایلینوی بینتیجه ماند.
در دهه ۱۹۳۰، کارگران سیاهپوست با بیکاری گسترده و تلاشهای گاه خشونتآمیز کارگران و اتحادیههای سفیدپوست برای حذف آنها مواجه بودند.
تشکیل انجمن
در سال ۱۹۳۴، توماس رد با کمک کلود بارنت و رابرت ال. میس، کمپین تبلیغاتی برای تأسیس انجمن کارکنان راهآهن را آغاز کرد. در سپتامبر ۱۹۳۴، نمایندگانی از سازمانهای محلی در شیکاگو گرد هم آمدند و انجمن را تأسیس کردند. این انجمن با ۲۸ سازمان عضو، مدعی نمایندگی از ۱۵۰۰۰ کارگر سیاهپوست راهآهن بود.
تاریخچه
انجمن بینالمللی کارکنان راهآهن با استخدام وکیل حقوق مدنی چارلز هاملتون هیوستون در دهه ۱۹۳۰، مبارزه حقوقی خود را علیه تبعیض آغاز کرد. در دهه ۱۹۴۰، این انجمن در تحقیقات کمیسیون روشهای استخدام منصفانه (FEPC) مشارکت داشت. با وجود کوچک بودن، شکایتهای حقوقی این انجمن در دهههای ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ سرانجام به موفقیت منجر شد.
یکی از مهمترین پروندههای حقوقی این انجمن، پرونده استیل علیه راهآهن لوئیزویل و نشویل بود که در آن توافقنامهای تبعیضآمیز بین اتحادیه آتشکاران لوکوموتیو و راهآهن لغو شد.