اعتصاب ۱۹۷۸ شرکت اینکو در سودبری

اعتصاب ۱۹۷۸ اینکو در سودبری

اعتصاب ۱۹۷۸ اینکو، که در سودبری به «اعتصاب سودبری ۱۹۷۸» معروف شد، اعتراض گسترده کارگران شرکت اینکو در سودبری، انتاریو بود. این اعتصاب از ۱۵ سپتامبر ۱۹۷۸ آغاز شد و تا ۷ ژوئن ۱۹۷۹ ادامه یافت. تا پیش از اعتصاب سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۰، طولانی‌ترین اعتصاب در تاریخ اینکو و سودبری به شمار می‌رفت و در آن زمان رکورد طولانی‌ترین اعتصاب کانادا را جابه‌جا کرد.

بسیاری از مورخان کار، این رویداد را یکی از مهم‌ترین اختلافات کارگری در تاریخ کانادا می‌دانند؛ چرا که نه‌تنها کارگران معدن، بلکه اقتصاد و زندگی روزمره یک شهر وابسته به صنعت نیکل را نیز تحت تأثیر قرار داد.

ریشه‌های اختلاف

مدیریت اینکو با استناد به کاهش قیمت نیکل، برنامه‌هایی برای تعدیل نیرو و کاهش دستمزدها و مزایای کارکنان مطرح کرد. از نگاه کارگران، این پیشنهادها امنیت شغلی و معیشت خانواده‌هایشان را تهدید می‌کرد؛ بنابراین اعتصاب به واکنشی گسترده علیه سیاست‌های شرکت تبدیل شد.

گستره اعتصاب و تأثیر اجتماعی

حدود ۱۱٬۶۰۰ کارگر در این اعتصاب مشارکت داشتند. درآمد این گروه معیشت حدود ۴۳٬۰۰۰ نفر، یعنی نزدیک به ۲۶ درصد جمعیت منطقه کلان‌شهری سودبری را تأمین می‌کرد. به همین دلیل، توقف کار فقط یک مسئله کارخانه‌ای نبود؛ بلکه فشار آن به بازارها، خانواده‌ها و خدمات محلی نیز رسید.

تا پایان اعتصاب، اینکو بیش از ۲۲ میلیون ساعت کار از دست داده بود. همین موضوع باعث شد این رویداد به یکی از طولانی‌ترین و پرهزینه‌ترین اعتصابات در تاریخ اینکو و کانادا تبدیل شود.

• مدت اعتصاب: از ۱۵ سپتامبر ۱۹۷۸ تا ۷ ژوئن ۱۹۷۹
• تعداد کارگران درگیر: حدود ۱۱٬۶۰۰ نفر
• جمعیت وابسته به درآمدهای اعتصاب‌کنندگان: حدود ۴۳٬۰۰۰ نفر
• ساعات کار از دست‌رفته برای شرکت: بیش از ۲۲ میلیون ساعت

حمایت جامعه محلی از اعتصاب

حمایت از اتحادیه در سودبری بسیار جدی و گسترده بود. سیاستمداران محلی مانند جان رودریگز، که بعدها شهردار شد و در آن زمان نماینده پارلمان بود، همراه با دیگر اعضای حزب دموکرات جدید، علناً از اعتصاب‌کنندگان حمایت کردند.

کمیته‌های حمایتی زنان نیز نقشی مهم در پایداری اعتصاب ایفا کردند. این شبکه‌ها به خانواده‌ها کمک می‌کردند، منابع محدود را سازمان‌دهی می‌کردند و صدای اعتصاب را در جامعه محلی زنده نگه می‌داشتند. پیشینه چنین کمیته‌هایی به اعتصاب سال ۱۹۵۸ نیز بازمی‌گشت.

پیامدهای اعتصاب

نقش زنان در جریان اعتصاب بعدها در مستند سال ۱۹۸۰ با عنوان A Wives' Tale، یا به فرانسوی Une histoire de femmes، به تصویر کشیده شد. این فیلم نشان داد که اعتصاب فقط محل کار را متوقف نکرد، بلکه زندگی خانگی، روابط اجتماعی و نقش زنان در پشتیبانی از جنبش کارگری را نیز دگرگون کرد.

از جمله دستاوردهای اعتصاب می‌توان به سیاست «سی سال کار و بازنشستگی کامل» اشاره کرد. بر اساس این سیاست، کارگرانی که ۳۰ سال برای اینکو کار کرده بودند، فارغ از سن، می‌توانستند با حقوق بازنشستگی کامل بازنشسته شوند. همچنین بیشتر معدنچیان افزایش دستمزد به میزان یک دلار در ساعت را به دست آوردند.

فشار اقتصادی و تغییر الگوی مصرف

فشار مالی اعتصاب حتی در الگوی مصرف خانواده‌ها نیز دیده شد. یک مطالعه درباره مصرف الکل نشان داد که بیش از ۳۵ درصد اعتصاب‌کنندگان و بیش از ۴۰ درصد همسرانشان گزارش کردند که در طول اعتصاب یا نوشیدن را کنار گذاشته‌اند یا مصرف خود را به‌شدت کاهش داده‌اند. در مقابل، اقلیت کوچکی نیز مصرف بیشتری داشتند که احتمالاً به فشار روانی و استرس ناشی از اعتصاب مربوط بود.

در مجموع، فروش الکل در مقایسه با زمستان پیش از آن حدود ۱۰ درصد کاهش یافت؛ کاهشی که بیشتر به شرایط اقتصادی و کمبود درآمد نسبت داده می‌شود.

تأثیر بر اقتصاد سودبری

اثر اعتصاب تنها به شرکت اینکو محدود نبود. اقتصاد محلی سودبری که به شدت به عملیات معدنی و نیکل وابسته بود، آسیب جدی دید. این بحران بعدها یکی از محرک‌های تلاش‌های جدید برای تنوع‌بخشی اقتصادی شهر در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ شد.

وقتی در سال ۲۰۰۹، همان عملیات که دیگر متعلق به شرکت واله بود، با اعتصابی طولانی‌تر روبه‌رو شد، اثر آن بر اقتصاد شهر بسیار محدودتر از اعتصاب ۱۹۷۸ بود؛ به‌طوری‌که نرخ بیکاری محلی در جریان آن اعتصاب اندکی کاهش یافت. این تفاوت نشان می‌دهد که سودبری در فاصله میان دو اعتصاب، تا حدی از وابستگی شدید به یک کارفرمای واحد فاصله گرفته بود.

اعتصاب ۱۹۷۸ اینکو نشان داد که وقتی اقتصاد یک شهر به یک صنعت و یک شرکت گره خورده باشد، هر کشمکش کارگری می‌تواند به آزمونی برای کل جامعه تبدیل شود.

همچنین بخوانید

• گاهشمار کارگری در سودبری بزرگ
• تاریخ اقتصادی سودبری بزرگ
• اختلافات کارگری در انتاریو