مقدمه
اعتصاب نساجی پترسون در سال ۱۸۳۵ در شهر پترسونِ نیوجرسی رخ داد و بیش از ۲۰۰۰ کارگر از ۲۰ کارخانه نساجی شهر را درگیر کرد. این اعتصابکنندگان که بسیاری از آنها کودک و ایرلندیتبار بودند، خواستار کاهش ساعات کاری روزانه از ۱۳ ساعت و نیم به ۱۱ ساعت بودند. حمایت سایر کارگران پترسون و شهرهای مجاور باعث شد اعتصابکنندگان بتوانند دو هفته به راهپیمایی خود ادامه دهند. با این حال، کارفرمایان از مذاکره سر باز زدند و با اعلام یکجانبه کاهش ساعت کار به ۱۲ ساعت در روزهای هفته و ۹ ساعت در شنبهها، اعتصاب را در هم شکستند. پس از پایان اعتصاب، رهبران آن و خانوادههایشان توسط کارفرمایان پترسون لیست سیاد شدند. به دلیل نبود ارتباطات دوربرد و گواهی تولد، بسیاری از افراد لیستسیاهشده با هویت جدیدی فرار کردند؛ مشهورترینِ آنها آنتونی گانک بود.
پیشینه تاریخی
در دهه ۱۸۳۰ و همزمان با اوجگیری انقلاب صنعتی، نارضایتیهای کارگری در ایالات متحده به شدت افزایش یافت. در دهه قبل، کارگران سراسر کشور تلاش کرده بودند روزهای کاری کوتاهتر و دستمزدهای بالاتری کسب کنند، اما بسیاری از این تلاشها و اعتصابات شکست خوردند. اعتصاب معروف و ناموفق کارخانه لوول در ماساچوست (۱۸۳۴) توجه عمومی زیادی را جلب کرد و کارگران سایر شهرهای صنعتی آن را با دقت دنبال میکردند. در سال ۱۸۳۵، کارگران ساختمانی در بوستون برای کاهش ساعات کاری اعتصاب کردند. این اعتصاب با وجود حمایت اتحادیههای کارگری شهرهایی چون فیلادلفیا، پترسون و نیوآرک نیز شکست خورد. با این حال، الهامگرفته از بوستون، کارگران صنایع مختلف فیلادلفیا کمپینی برای دستیابی به روز کاری ۱۰ ساعته آغاز کردند و پس از جلب حمایت طبقات حرفهای شهر، تقریباً در همهجا پیروز شدند.
آغاز اعتصاب
کارگران پترسون امیدوار بودند موفقیتی مشابه فیلادلفیا را به دست آورند. اندکی پیش از روز استقلال، آنها اعتصابی را برای کاهش ساعات کاری آغاز کردند. کارگران همچنین خواهان لغو سیستم جریمه برای اعمال نظم در کارخانهها، توقف کسر دستمزد و از بین رفتن سیستم فروشگاههای شرکتی در شهر بودند. برای حمایت از اعتصابکنندگان، سازمانی با عنوان «انجمن حمایت از طبقه کارگر پترسون» تأسیس شد. آنها از کارگران نیوآرک و شهر نیویورک نیز حمایت مالی دریافت کردند. بیشتر اعتصابکنندگان کودکانِ دختر و بسیاری از آنها ایرلندیتبار بودند. همین مسئله باعث شد بحثهای پیرامون اعتصاب به سرعت با ادبیاتهای ضد مهاجرت و نژادپرستانه آمیخته شود؛ بهویژه از سوی روزنامه «لوول اینتلیجنس» که حامی کارفرمایان بود.
مدیریت کارخانهها از دیدار با اعتصابکنندگان امتناع کرد و در نتیجه، کارگران سایر کارخانهها نیز کار را رها کرده و به آنها پیوستند. در اوج اعتصاب، ۲۰۰۰ کارگر از ۲۰ کارخانه در این حرکت مشارکت داشتند. در واکنش به این تحرکات، کارفرمایان ساعات کاری را کاهش دادند، اما نه به ۱۱ ساعتِ خواستهشده، بلکه به ۱۲ ساعت در روزهای هفته و ۹ ساعت در شنبهها. این کاهش مقطعی باعث شکست اعتصاب شد و بیشتر کارگران به کارخانهها بازگشتند. شماری از اعتصابکنندگان همچنان بر روز کاری ۱۱ ساعته پافشاری کردند، اما موفقیتی حاصل نکردند. رهبران اعتصاب و خانوادههایشان برای همیشه از کار در پترسون محروم شدند، چرا که مالکان کارخانهها آنها را لیست سیاه کرده بودند.
به گفته مورخان دیوید رودیگر و فیلیپ فونر: «این اعتصاب که ۱۲ ساعت به اوقات فراغت هفتگی هر کارگر اضافه کرد، بیشک باید از سوی کودکانِ آغازگر آن، یک موفقیت به شمار میرفت.»