17 مقاله — صفحه 1 از 2
انجمن کارگران ورقکار بیرمنگام و میدلند (BMSMWS) یک اتحادیه کارگری بود که از حقوق کارگران ورقکار در منطقه میدلندز انگلستان دفاع میکرد. این انجمن ریشه در انجمن کارگران ورق قلع بیرمنگام داشت که در ۱۸۵۹ تأسیس شد و پس از ادغامها و تغییر نامها، در نهایت در ۱۹۰۹ به عنوان یک نهاد مستقل شکل گرفت.
کنفدراسیون اتحادیههای کارگری صنعت نفت ژاپن (Sekiyu Roren) یک اتحادیه کارگری بود که از حقوق کارگران صنعت نفت در ژاپن دفاع میکرد. این اتحادیه در سال ۱۹۴۷ تأسیس شد و در سال ۲۰۰۲ با ادغام در اتحادیههای دیگر، به فدراسیون کارگران انرژی و شیمی ژاپن تبدیل شد.
اعتصاب دوختکاران فورد در سال ۱۹۶۸، حرکتی تاریخی در انگلستان بود که توسط زنان کارگر کارخانه فورد در داگنهام آغاز شد. این اعتصاب که به رهبری زنانی مانند رز بولند و آیلین پولن صورت گرفت، در اعتراض به تبعیض دستمزد جنسیتی بود و نهایتاً به تصویب قانون برابری دستمزد در سال ۱۹۷۰ منجر شد.
انجمن بینالمللی کارکنان راهآهن (IARE) در سال ۱۹۳۴ بهعنوان اتحادیهای برای کارگران سیاهپوست راهآهن تأسیس شد. این انجمن در دورهای شکل گرفت که اتحادیههای اصلی راهآهن عضویت را تنها به سفیدپوستان محدود میکردند. اعضای آن شامل رانندگان، کارکنان قطار، مهندسان، مکانیکهای تعمیرگاه، خدمه و کارکنان نگهداری راهآهن بودند. IARE در سال ۱۹۷۰ به اتحادیه حملونقل متحد پیوست.
اعتصاب مطبوعات شیکاگو در سال ۱۹۱۲، از ماه مه تا نوامبر ادامه داشت. این اعتصاب عمدتاً توسط کارگران چاپخانهها (پرسمِن) برگزار شد و اتحادیههای دیگر مانند استریوتایپرز نیز از آن حمایت کردند. هدف اصلی، مقابله با تلاش ناشران بزرگ روزنامه برای از بین بردن اتحادیههای چاپ بود. این اعتصاب پس از کاهش دستمزدها و افزایش ساعات کار توسط مدیریت هیرست آغاز شد و با خشونتهایی همراه بود که به کشته و زخمی شدن چندین نفر انجامید.
آگوست لیندبرگ، متولد ۱۸۸۵ در آلوکارلبی، یک کارگر ارهکشی و رهبر اتحادیههای کارگری سوئد بود. او به عنوان رئیس کنفدراسیون اتحادیههای کارگری سوئد (LO) از ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۷ فعالیت کرد و نقش کلیدی در امضای توافقنامه سالتسوبادن در ۱۹۳۸ داشت.
پیتر ام. آرتور (۱۸۳۱-۱۹۰۳)، مهاجر اسکاتلندی به آمریکا، سالها رهبری اتحادیه مهندسان لوکوموتیو (BLE) را بر عهده داشت. او در اعتصاب ۱۰ ماهه علیه راهآهن CB&Q در ۱۸۸۸ شکست خورد، اما با مذاکره قراردادهای مهمی برای کارگران به دست آورد. آرتور با سرمایهگذاری هوشمندانه در املاک، ثروتمند شد و تا پایان عمر رهبری اتحادیه را حفظ کرد.
فدراسیون کارمندان درآمد داخلی (IRSF) یک اتحادیه کارگری در بریتانیا بود که در سال ۱۹۳۶ تأسیس شد. این اتحادیه با ادغام سه انجمن مرتبط با مالیات و ارزیابی املاک شکل گرفت و به تدریج به نمایندگی از تمام کارکنان درآمد داخلی پرداخت. IRSF در سال ۱۹۹۶ با اتحادیه ملی کارمندان مدنی و عمومی ادغام شد.
انستیتوی کارگران اوکدیل، ساختمانی عمومی است که در سال ۱۹۱۷ در اوکدیل، کرفیلی، ولز ساخته شد و اکنون در موزه ملی تاریخ سنت فاگانس در کاردیف قرار دارد. این ساختمان با کمک مالی شرکت زغالسنگ اوکدیل ساخته شد و به عنوان مرکز فرهنگی جامعه، شامل کتابخانه، سالن بیلیارد و سالن اجتماعات بود.
اتحادیه صنعتی فلز (IG Metall) یک اتحادیه کارگری در آلمان شرقی بود که کارگران صنایع فلزی و الکترونیک را نمایندگی میکرد. این اتحادیه در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۶ تأسیس شد و به سرعت به بزرگترین بخش فدراسیون اتحادیههای کارگری آلمان آزاد (FDGB) تبدیل گشت. با وجود تغییرات ساختاری در طول سالها، این اتحادیه تا دسامبر ۱۹۸۹ ادامه یافت و در نهایت با اتحادیه همتای خود در آلمان غربی ادغام شد.
انجمن مصححان مطبوعات (ACP) یکی از قدیمیترین اتحادیههای صنفی بریتانیا بود که از سال ۱۸۵۴ تا ادغامش در انجمن ملی گرافیک در ۱۹۶۵، از حقوق و جایگاه حرفهای تصحیحخوانها دفاع میکرد و اوج عضویت آن به ۱۵۰۰ نفر رسید.
اعتصاب نساجی پترسون در سال ۱۸۳۵ با حضور بیش از ۲۰۰۰ کارگر و کودک ایرلندیتبار برای کاهش ساعات کاری روزانه شکل گرفت. اگرچه کارفرمایان با پیشنهاد کاهش محدود ساعت، اعتصاب را شکست دادند، اما این حرکت توانست ساعت کاری هفتگی را به طور قابلتوجهی کاهش دهد.
