اعتصاب دوختکاران فورد در سال ۱۹۶۸
اعتصاب دوختکاران فورد در سال ۱۹۶۸، یک اعتراض کارگری تاریخی در انگلستان بود که توسط زنان کارگر کارخانه فورد در داگنهام آغاز شد. این اعتصاب که تحت رهبری زنانی مانند رز بولند، آیلین پولن، ورا سیم، گوِن دیویس، وایولت داسون و شیلا داگلاس صورت گرفت، در ۷ ژوئن ۱۹۶۸ آغاز شد. زنان دوختکار که رویههای صندلی خودرو میدوختند، در اعتراض به تبعیض دستمزد جنسیتی دست به اعتصاب زدند.
این اعتصاب زمانی آغاز شد که به زنان اطلاع داده شد شغل آنها در دسته C (شغل تولیدی کممهارت) طبقهبندی شده است، در حالی که آنها انتظار داشتند در دسته B (شغل تولیدی پرمهارت) قرار گیرند. همچنین، دستمزد آنها ۱۵٪ کمتر از دستمزد مردان در دسته B بود. این اعتصاب سرانجام باعث توقف کامل تولید خودرو در کارخانه شد.
دخالت دولت و پایان اعتصاب
با دخالت باربارا کسل، وزیر کار و تولید در دولت هارولد ویلسون، اعتصاب پس از سه هفته با توافقی پایان یافت. بر اساس این توافق، دستمزد زنان بلافاصله به ۸٪ کمتر از دستمزد مردان افزایش یافت و قرار شد در سال بعد به دستمزد کامل دسته B برسد. با این حال، دادگاه بررسی که تحت قانون دادگاههای صنعتی ۱۹۱۹ تشکیل شد، به نفع زنان رأی نداد. زنان تنها در سال ۱۹۸۴ و پس از اعتصابی ششهفتهای به دسته B ارتقا یافتند.
تأثیر اعتصاب
این اعتصاب الهامبخش زنان عضو اتحادیههای کارگری شد تا کمیته اقدام مشترک ملی برای حقوق برابر زنان (NJACCWER) را تأسیس کنند. این کمیته در ۱۸ مه ۱۹۶۹ تظاهراتی با حضور ۱۰۰۰ نفر در میدان ترافالگار برگزار کرد. در نهایت، این حرکت به تصویب قانون برابری دستمزد در سال ۱۹۷۰ منجر شد که در سال ۱۹۷۵ اجرایی شد و برای نخستین بار، تبعیض جنسیتی در دستمزد و شرایط کاری را در بریتانیا ممنوع کرد.
عضو پارلمان شیرلی سامراسکیل در جریان بررسی لایحه، از دوختکاران به عنوان کسانی یاد کرد که «نقش بسیار مهمی در تاریخ مبارزه برای برابری دستمزد ایفا کردند».