زندگینامه پیتر ام. آرتور
پیتر ام. آرتور (۱۸۳۱-۱۹۰۳)، مهاجر اسکاتلندی به آمریکا، سالها رهبری اتحادیه مهندسان لوکوموتیو (BLE) را بر عهده داشت. او در اعتصاب ۱۰ ماهه علیه راهآهن CB&Q در ۱۸۸۸ شکست خورد، اما با مذاکره قراردادهای مهمی برای کارگران به دست آورد.
سالهای اولیه
پیتر آرتور در ۱۸۳۱ در پیزلی، اسکاتلند، متولد شد. در ۱۸۴۲ به همراه داییاش به آمریکا مهاجرت کرد و ابتدا در مزرعهای در نیویورک کار کرد. او به عنوان آهنگر و مکانیک آموزش دید و در ۱۸۴۹ به کار در راهآهن روی آورد. پس از ارتقا به مهندس در راهآهن مرکزی نیویورک، به یکی از اعضای اولیه اتحادیه مهندسان لوکوموتیو تبدیل شد.
رهبری اتحادیه
در ۱۸۷۵، آرتور نخستین قرارداد بین یک اتحادیه و راهآهن را با راهآهن مرکزی نیویورک امضا کرد. این قرارداد شامل دستمزد روزانه تضمینی بود. با وجود شکست در اعتصاب ۱۸۷۶ علیه راهآهن بوستون و مین، اتحادیه تحت رهبری او به رشد ادامه داد. تا ۱۸۸۷، BLE بیش از ۲۵,۰۰۰ عضو داشت و با بیش از ۱۰۰ راهآهن قرارداد بست.
دستاوردها و چالشها
آرتور با ایجاد سیستمهای حمایتی و بیمهای برای کارگران، اتحادیه را به الگوی موفق تبدیل کرد. او ترجیح میداد از طریق مذاکره به جای اعتصاب مشکلات را حل کند. با این حال، در اعتصاب ۱۸۸۸ علیه راهآهن برلینگتون شکست خورد و پس از آن به همکاری با مدیران راهآهن روی آورد.
سالهای پایانی
آرتور با سرمایهگذاری در املاک، ثروتمند شد و به یکی از شهروندان برجسته کلیولند تبدیل شد. او در ۱۷ ژوئیه ۱۹۰۳ به طور ناگهانی درگذشت و رهبری اتحادیه به دستیار ارشدش، ای.بی. یانگسون، رسید که او نیز دو هفته بعد درگذشت.