جاکومو دووتو (۱۹ ژوئیه ۱۸۹۷ - ۲۵ دسامبر ۱۹۷۴) زبانشناس تاریخی ایتالیایی و یکی از برجستهترین چهرههای این رشته در قرن بیستم بود. او در شهر جنوا متولد و در فلورانس درگذشت.
فعالیتهای حرفهای
در سال ۱۹۳۹، همراه با برونو میگلیورینی، مجله «زبان ما» را بنیان گذاشت. پس از آزادی ایتالیا در ژانویه ۱۹۴۵، به همراه چند تن از روشنفکران، انجمن فدرالیستهای اروپایی را در فلورانس تأسیس کرد که بعدها در جنبش فدرالیست اروپایی ادغام شد.
دووتو مدرک افتخاری از دانشگاههای معتبری مانند پاریس، بازل، استراسبورگ و برلین دریافت کرد. او ریاست آکادمی دلاکروسکا را بر عهده داشت و به عنوان عضو آکادمیهای دانمارک و فنلاند فعالیت میکرد.
آثار مهم
دووتو به همراه جیان کارلو اولی، «واژهنامه مصور زبان ایتالیایی» و «واژهنامه دووتو-اولی» را تألیف کرد. از دیگر آثار مهم او میتوان به:
- «ریشههای هندواروپایی» (۱۹۶۲)
- «تاریخ زبان روم» (۱۹۴۰)
- «آغازگر زبانشناسی ایتالیایی» (۱۹۶۸)
او مفهوم «پری-هندواروپایی» را مطرح کرد که به زبانها و فرهنگهای ترکیبی بین هندواروپایی و غیرهندواروپایی اشاره دارد.