سیستم دیاموند-دانمور: نخستین سامانه فرود کور
سیستم دیاموند-دانمور، اختراعی پیشگامانه در دهه ۱۹۲۰، توسط هری دیاموند و فرانسیس دانمور در اداره ملی استاندارد آمریکا توسعه یافت. این سیستم با استفاده از سیگنالهای رادیویی جهتدار، به خلبانان امکان فرود ایمن در شرایط دید ضعیف را میداد.
این سیستم از دو سیگنال روی یک فرکانس حامل حدود ۳۳۰ کیلوهرتز استفاده میکرد که با فرکانسهای ۶۵ و ۸۶.۷ هرتز مدوله میشدند. این سیگنالها از یک آنتن کویل متقاطع در انتهای باند فعال پخش میشدند و الگوی تابشی به شکل دو بیضی بزرگ ایجاد میکردند. خلبان با تنظیم رادیو هواپیما روی فرکانس حامل، سیگنالهای مخلوط را دریافت میکرد. یک فیلتر پایینگذر سیگنال ناوبری را از صدای رادیو جدا میکرد و به دو نشانگر ریید متر میفرستاد. این نشانگرها به خلبان کمک میکردند تا موقعیت هواپیما نسبت به مرکز باند را تشخیص دهد.
- سیگنالهای قویتر باعث بزرگتر شدن نوارهای سفید روی نشانگر میشدند.
- خلبان با مقایسه اندازه نوارها، هواپیما را در مسیر صحیح قرار میداد.
علاوه بر راهنمایی افقی، این سیستم به صورت اختیاری راهنمایی عمودی نیز ارائه میداد. یک سیگنال جداگانه روی فرکانس ۹۳.۷ مگاهرتز، با زاویه تابش ۸ درجه، شیب فرود را مشخص میکرد. این ویژگی، سیستم دیاموند-دانمور را از رقبایی مانند لورنز متمایز میساخت.
با وجود نوآوریها، پیچیدگی سیستم و نیاز به تجهیزات تخصصی، مانع از گسترش گسترده آن شد.