ایستگاه راهآهن بایکر
ایستگاه راهآهن بایکر در نیوکاسل انگلستان، بخشی از خط رودخانهای بود که بین بایکر و ویلینگتون کی امتداد داشت. این ایستگاه در سال ۱۸۸۴ بهعنوان یک توقفگاه غیررسمی توسط راهآهن شمال شرقی تأسیس شد و از سال ۱۹۰۱ بهطور عمومی فعال شد. پیش از آن، به نام سکوی بایکر شناخته میشد.
این ایستگاه در خیابان راجر، منشعب از خیابان هیتون پارک، قرار داشت. به دلیل نزدیکی به هیتون، بیشتر درآمد فروش بلیت به نام هیتون ثبت میشد.
تاریخچه
خط راهآهن نیوکاسل و نورث شیلدز در سال ۱۸۳۶ تأیید شد و در سال ۱۸۳۹ افتتاح گردید. این خط در امتداد ساحل شمالی رود تاین کشیده شده بود. خط فرعی رودخانهای در سال ۱۸۷۱ تأیید شد تا بهتر از صنایع و جوامع در حال توسعه پشتیبانی کند. ساخت این خط به دلیل تونلها، پلها و دیوارهای نگهبان، زمانبر بود و در سال ۱۸۷۹ افتتاح شد.
در اوایل قرن بیستم، رقابت تراموا باعث کاهش مسافران شد. در سال ۱۹۰۴، خط با سیستم برق ۶۰۰ ولت DC برقدار شد.
افول و بسته شدن
بین سالهای ۱۹۰۹ تا ۱۹۴۸، خدمات ساعت به ساعت در خط ارائه میشد. در اواخر دهه ۱۹۴۰، خدمات فقط در ساعات پیک فعال بود و عمدتاً کارگران کشتیسازی را پوشش میداد. ایستگاه بایکر در ۵ آوریل ۱۹۵۴ بسته شد و شش سال بعد ایستگاه سنت آنتونی نیز تعطیل گردید.