ایستگاه راهآهن برکلی، که زمانی به شهر برکلی در گلاسترشر انگلستان خدمترسانی میکرد، بخشی از خط شاخه شارپنس بود. این خط که به راهآهن میدلند (MR) تعلق داشت، خط اصلی راهآهن بریستول و گلاستر را در ایستگاه راهآهن جاده برکلی به اسکلههای شارپنس متصل میکرد.
تاریخچه
خط شاخه اسکلههای جدید گلاستر و برکلی متعلق به راهآهن میدلند، از ایستگاه جاده برکلی تا اسکلههای شارپنس، در سال ۱۸۷۲ مجوز ساخت گرفت. در همان روز، راهآهن پل شارپنس نیز مجوز ساخت دریافت کرد که قرار بود خط برکلی را به راهآهن سِوِرن و وای (Severn and Wye Railway) و راهآهن بزرگ غربی (GWR) در نزدیکی وای ( ، که در حال حاضر بخشی از شهرچه سِوِرن بیچ است) متصل کند. این خط شاخه در اوت ۱۸۷۵ برای حمل بار و یک سال بعد برای خدمات مسافربری افتتاح شد. ایستگاه برکلی نیز در تاریخ ۱ اوت ۱۸۷۶ به روی مسافران باز شد.
پیش از ساخت خط شاخه، شهر برکلی توسط ایستگاه جاده برکلی، که در ابتدا «دورزلی و جاده برکلی» نام داشت و در سال ۱۸۴۴ افتتاح شد، خدماترسانی میشد. این ایستگاه دو مایل در شرق شهر قرار داشت. ایستگاه برکلی کمی راحتتر بود و حدود یک مایل شمال شهر واقع شده بود.
خط شارپنس از سال ۱۸۷۹ با افتتاح پل راهآهن سِوِرن، به یک مسیر عبوری تبدیل شد. این پل، شارپنس را به سمت دیگر مصب سِوِرن، یعنی منطقه فارست آو دین، متصل میکرد و امکان خدمات عبوری بین ایستگاه جاده برکلی و ایستگاه راهآهن شهر لیدنی را فراهم میکرد. برخی از این قطارها تا لیدبروک نیز ادامه مییافتند. دانشآموزانی که از برکلی برای تحصیل به لیدنی میرفتند، از جمله مسافران این خط بودند.
با افتتاح پل سِوِرن در ۱۷ اکتبر ۱۸۷۹، راهآهن پل سِوِرن با راهآهن سِوِرن و وای ادغام شد تا راهآهن سِوِرن و وای و پل سِوِرن را تشکیل دهد. این شرکت در سال ۱۸۸۳ با مشکلات مالی مواجه شد و در ۱ ژوئیه ۱۸۹۴، به طور مشترک به GWR و MR فروخته شد. همزمان، خط شاخه شارپنس نیز به کمیته مشترک منتقل شد.
خط شاخه دو مسیره بود و ساختمان ایستگاه که از آجر ساخته شده بود، در سکوی رو به پایین (down platform) قرار داشت. یک انبار کالا و یک حیاط کوچک بارگیری درست قبل از ایستگاه، در مسیر ورودی از جاده برکلی وجود داشت. بعدها خط یکمسیره شد و سکوی رو به بالا (up platform) برای قطارهای عازم جاده برکلی بلااستفاده ماند.
خدمات عبوری به لیدنی در این خط در اکتبر ۱۹۶۰ به طور ناگهانی متوقف شد، زمانی که پل راهآهن سِوِرن در یک حادثه دریایی دچار آسیب جدی شد و تعمیر آن از نظر اقتصادی مقرون به صرفه نبود. ایستگاه در تاریخ ۲ نوامبر ۱۹۶۴، همزمان با توقف خدمات مسافربری در خط شاخه شارپنس، بسته شد. امکانات بارگیری نیز دو سال بعد برچیده شد. ساختمانهای ایستگاه تخریب شدند، اما خانه رئیس ایستگاه همچنان پابرجاست. یک جرثقیل دروازهای بر روی یک خط راهآهن باقیمانده در محوطه سابق بارگیری نصب شد تا امکان بارگیری کانتینرهای سوخت هستهای از نیروگاه هستهای برکلی فراهم شود. این جرثقیل به طور منظم، هرچند با تناوب کم، مورد استفاده قرار میگرفت. نیروگاه هستهای در سال ۱۹۸۹ از رده خارج شد، اما خط راهآهن و جرثقیل همچنان در محل باقی ماندهاند. مسیر راهآهن از این محل همچنان باز است، زیرا اتصال به اسکلههای شارپنس برای خدمات باربری بسیار نادر همچنان فعال است.
استادان ایستگاه
- حدود ۱۸۸۱: هنری جیمز مابت (Henry James Mabbett)
خدمات
منابع
- منطقه استرود (Stroud District)
- ایستگاههای سابق راهآهن سِوِرن و وای (Former Severn and Wye Railway stations)
- ایستگاههای راهآهن متروکه در گلاسترشر (Disused railway stations in Gloucestershire)
- ایستگاههای راهآهن افتتاح شده در بریتانیا در سال ۱۸۷۶ (Railway stations in Great Britain opened in 1876)
- ایستگاههای راهآهن تعطیل شده در بریتانیا در سال ۱۹۶۴ (Railway stations in Great Britain closed in 1964)
- تعطیلیهای بی چونگ در انگلستان (Beeching closures in England)