تراموای پروجا: سفری در تاریخ
خط تراموای پروجا (Tranvia di Perugia) در سال ۱۸۹۹، همزمان با ورود روشنایی الکتریکی به این شهر، افتتاح شد. هدف اصلی این تراموا، اتصال مرکز تاریخی شهر به ایستگاه راهآهن بود که در فاصلهای حدود ۳ کیلومتری و در پاییندست تپه قرار داشت.
با روی کار آمدن دولت موسولینی و علاقهمندی او به اتوبوسهای برقی (Trolleybuses)، در اکتبر ۱۹۴۳، تراموای پروجا با سرویس اتوبوس برقی جایگزین شد. این اتوبوسهای برقی تا سال ۱۹۷۵ به فعالیت خود ادامه دادند.
تاریخچه تراموای پروجا
ایده راهاندازی تراموا از تجربه موفقیتآمیز اولین ترامواهای برقی در خط فلورانس-فیهزوله که در دهه ۱۸۹۰ فعالیت خود را آغاز کرده بود، الهام گرفته شد. قرارداد ساخت خط تراموای پروجا در ۱۰ آوریل ۱۸۹۹ به شرکت "ناپلئون پیمپینلی" (Napoleone Pimpinelli) واگذار شد. این شرکت با نظارت شرکت آلمانی زیمنس و هالسکه (Siemens & Halske) کار ساخت را پیش برد. ساخت تراموا بخشی از پروژه بزرگتر نوسازی شهری بود که شامل ساخت قنات و شبکه تأمین برق نیز میشد.
عملیات ساخت با سرعت پیش رفت و کمتر از شش ماه بعد، در ۲۰ سپتامبر ۱۸۹۹، با حضور وزیر و نخستوزیر آینده، آنتونیو سالاندرا، خط تراموا رسماً افتتاح شد. در آن زمان، واگنهای تراموا برای انتقال به محل نگهداری، با گاریهای گاومیشی به ایستگاه اصلی شهر حمل میشدند. همچنین، به دلیل قطعیهای مکرر برق، سرویسدهی تا سال ۱۹۰۱ به صورت متناوب انجام میشد.
این سرویس توسط شرکت "Società Anonima Elettricità Umbra" (SAEU) که زیرمجموعه گروه آلمانی زیمنس-شوکرت (Siemens-Shukert) بود، اداره میشد. این شرکت همچنین مسئولیت تعویض سیستم روشنایی گازی شهر به الکتریکی را بر عهده داشت. تراموای جدید با استقبال عمومی مواجه نشد، زیرا بافت قرون وسطایی مرکز شهر و خیابانهای باریک آن، چالشهایی را برای نصب ریلها، بهویژه در خیابان اصلی Corso Vannucci، ایجاد کرده بود. گاهی ریلها به طرز نگرانکنندهای به مغازهها و خانههای مردم نزدیک بودند.
از سوی دیگر، موقعیت شهر در بالای تپه باعث میشد کودکان با عبور تراموا، سرگرم غلتاندن و مسابقه دادن توپهای بولینگ در طول مسیر شوند.
اولین جدول زمانی سفر، زمان لازم برای طی مسیر بین ایستگاه و مرکز شهر را مشخص میکرد. با وجود اعتراضات نسبت به خطر احتمالی لرزشهای ناشی از عبور تراموا بر استحکام ساختمانها، این مسیر پایدار باقی ماند. گاهی واگنهای باری از شبکه ملی راهآهن توسط ترامواهای شهری به مرکز شهر کشیده میشدند. (لوکوموتیوهای استاندارد راهآهن ایتالیا قادر به حرکت در خطوط تراموا نبودند، زیرا عرض خطوط تراموا از عرض استاندارد شبکه راهآهن ملی باریکتر بود.)
در سال ۱۹۲۹، مسئولیت بهرهبرداری از تراموا از SAEU به "Unione Esercizi Elettrici" (UNES) منتقل شد. این شرکت که در رم مستقر بود، تحت کنترل شرکت هلدینگ دولتی ایتالیا، IRI، قرار داشت. در سال ۱۹۳۲، ریلهای تراموا از بخش شمالی خط جمعآوری شد که طول کلی خط را حدود ۵۰۰ متر کاهش داد، ترامواها را از Corso Vannucci خارج کرد و ایستگاه مرکزی را از Piazza Danti به Piazza Italia منتقل نمود.
مالکیت نهایی در سال ۱۹۳۹ با فروش UNES به "Società Meridionale di Elettricità" (SME / شرکت برق جنوب) مستقر در ناپل، به سمت جنوب منتقل شد. اما سرانجام در ۲۸ اکتبر ۱۹۴۳، پس از سالها بحث و بررسی، پروژه تحول شهری به ثمر نشست و اتوبوسهای برقی جایگزین تراموا در مسیر سابق آن شدند.
ویژگیهای فنی تراموا
ویژگیهای اصلی تراموا تحت تأثیر طرح خیابانها و توپوگرافی شهر بود. در طول مسیر، تغییر ارتفاع قابل توجهی وجود داشت که شیب متوسط ۰.۴۲٪ را ایجاد میکرد و در نزدیکی کلیسای Sant'Ercolano به حداکثر ۰.۷۲٪ میرسید. طرح خیابانها شامل پیچهای تند بود که استفاده از خطوط با عرض نسبتاً باریک ۱ متری را ضروری میساخت. این خطوط با ریلهای Phoenix 42.8 kg/m و شعاع گردش حداقل ۲۰ متری نصب شده بودند.
تراموا برق خود را از سیمهای هوایی ۵۵۰ ولتی دریافت میکرد.
واگنهای تراموا
هشت واگن تراموای دو محوره برقی برای این شبکه خریداری شد. طول هر واگن [طول ذکر نشده] و عرض آن [عرض ذکر نشده] بود و ۲۴ صندلی داشت. شش واگن از هشت واگن دارای صندوق بار جانبی (Con bagagliaio laterale) بودند. هر واگن توسط دو موتور ۲۶ کیلوواتی زیمنس تأمین نیرو میشد. یکی از این هشت واگن به طور انحصاری برای "هتل پالاس" شهر اختصاص یافته بود.
چهار واگن یدک بدون موتور، هر کدام با دو محور و ۳۰ صندلی وجود داشت. دو مورد از این واگنها در هر انتها دارای بالکن روباز بودند.
علاوه بر این، یک واگن روباز با دیوارههای بلند برای حمل زغال سنگ به نیروگاه شهر و دو کامیون سبکتر برای حمل نامه وجود داشت.
مسیر تراموا
قبل از کوتاه شدن خط در سال ۱۹۳۲، ایستگاه پایانی در مرکز شهر در Piazza Danti، روبروی کلیسای جامع قرار داشت. تا قبل از نصب خط تراموا، این میدان به "میدان پاپ" (Piazza del Papa) معروف بود که به مجسمه برنزی پاپ ژولیوس سوم اثر وینچنزو دانتی اشاره داشت. این مجسمه برای ایجاد فضا برای تراموای برقی جابجا شده بود.
از اینجا، خط از Corso Vannucci به Piazza Vittorio Emanuele II میرفت که آغاز سراشیبی طولانی در طول viale Carlo Alberto (خیابانی که بعدها به "viale Indipendenza" تغییر نام یافت) بود. این مسیر از کنار "سه طاق" (Three Arches) عبور کرده و به Piazza d'Armi و نزدیک Porta Nuova میرسید. سپس مسیر از جاده اصلی به سمت کورتونا ادامه یافته و در نهایت به خارج از ایستگاه اصلی ختم میشد.
یک خط انشعابی به نیروگاه شهر در via XIV Settembre وجود داشت که برای تحویل زغال سنگ استفاده میشد.
منابع
- حمل و نقل در اومبریا
- حمل و نقل تراموا در ایتالیا
- پروجا