براون بتی نوعی دیگ چای گرد با لعاب قهوهای منگنز به نام راکینگهام است. این دیگها از گل سرخ منطقه استوک-آن-ترنت بریتانیا ساخته میشدند که در سال ۱۶۹۵ کشف شد. این گل باعث میشد سفال حاصل گرما را بهتر حفظ کند و از قرن هفدهم به عنوان ماده اصلی دیگ چای استفاده شد.
دیگهای اولیه بلند و شبیه قهوهجوش بودند، اما در قرن نوزدهم شکل گرد و مدرن براون بتی را به خود گرفتند. لعاب راکینگهام با قلممو روی دیگ مالیده میشد و هنگام پخت، طرح راهراه زیبایی ایجاد میکرد.
در دوره ویکتوریایی، چای دمکرده در براون بتی به دلیل طعم برتر و تلخی کمتر مشهور شد. این موضوع به طراحی دیگ مربوط بود که به برگهای چای اجازه میداد آزادانه در آب بجوشند و طعم بهتری آزاد کنند.