عبارت مورد نظر خود را بنویسید
جوزپه دANTE (۱۴ مارس ۱۹۳۱ - ۲۱ نوامبر ۲۰۱۸) یک دوچرخهسوار حرفهای ایتالیایی بود که در تور دو فرانس ۱۹۶۲ شرکت کرد. او نماینده نسل طلایی دوچرخهسواری ایتالیا در دهه ۶۰ میلادی بود.
جوزپه جورجی، عضو ارشد سازمان جنایتکار 'ندرانگتا در کالابریا، پس از ۲۳ سال فرار در زادگاهش سان لوکا دستگیر شد. او به اتهامات مختلفی از جمله قاچاق مواد مخدر، سلاح و قتل تحت تعقیب بود و به ۲۸ سال و ۹ ماه حبس محکوم شده است.
جیووانی میگلیارا (۱۷۸۵-۱۸۳۷)، نقاش ایتالیایی اهل آلِساندِریا، در آغاز قرن نوزدهم به خلق مناظر شهری و نقاشیهای تاریخی پرداخت. او که شاگرد مجسمهساز جوزپه ماریا بونتزانیگو بود، در آکادمی بررا تحصیل کرد و با سبک رمانتیک و تمرکز بر موضوعات تاریخی، به محبوبیت میان اشراف میلان دست یافت.
روستای بنه آخوند، با نامهای دیگر آخوند و آخوَند، در دهستان حومه شرقی، بخش مرکزی شهرستان رامهرمز استان خوزستان واقع شده است. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، این روستا ۶۷۶ نفر جمعیت داشته که در ۱۵۹ خانوار زندگی میکنند.
کلیسای سن جوزپه در پولنتسا، ایتالیا، با معماری باروک و تاریخچهای غنی، چشماندازی خیرهکننده از هنر و مذهب ارائه میدهد. این کلیسا که در قرن هجدهم بازسازی شده، آثاری از نقاشان برجسته و تزئینات باشکوه را در خود جای داده است.
جوزپه بنه گولا، متولد ۲۸ دسامبر ۱۹۰۴، یک فوتبالیست ایتالیایی بود که در پست مدافع بازی میکرد. تاریخ دقیق درگذشت او مشخص نیست. او همچنین به عنوان مربی در باشگاه یوونتوس فعالیت داشت.
جوزپه کاروزو، ملقب به زی بپه، راهزن مشهور ایتالیایی در قرن نوزدهم بود. او ابتدا به عنوان سرایدار برای خانواده نجیبزاده ساراسنو کار میکرد، اما پس از تیراندازی به گارد ملی، به راهزنی روی آورد. کاروزو به عنوان یکی از معاونان بیرحم کارمینو کروکو شناخته میشد، اما بعدها به مقامات ساووی تسلیم شد و در سرکوب راهزنی در منطقه وولتوره نقش داشت.
گران پریمو سن جوزپه یک مسابقه دوچرخهسواری تکروزه است که هر ساله در ایتالیا برگزار میشود. این مسابقه از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۳ بخشی از تور اروپایی UCI در دسته ۱.۲ بود، اما از سال ۲۰۱۴ به مسابقات آماتوری اختصاص یافت.
گرد بنهشه (۱۹۱۳-۲۰۰۳) روزنامهنگار، نویسنده و سیاستمدار حزب لیبرال نروژ بود. او از ۱۹۵۹ تا ۱۹۸۰ در روزنامه داگبلات کار کرد و در ۱۹۷۴ برنده جایزه ناروسن شد. بنهشه ریاست انجمن مطبوعات نروژ را بر عهده داشت و به عنوان نماینده علیالبدل در پارلمان نروژ حضور یافت.
جوزپه گاندینی، متولد ۱۸ مارس ۱۹۰۰، یک فوتبالیست ایتالیایی بود که در پست هافبک بازی میکرد. او شش بار برای تیم ملی فوتبال ایتالیا به میدان رفت و اولین بازی ملی خود را در ۱۴ ژوئن ۱۹۲۵ در یک دیدار دوستانه مقابل اسپانیا تجربه کرد که با شکست ۱-۰ ایتالیا همراه بود.
جوزپه باربری (۱۷۴۶-۱۸۰۹) معمار ایتالیایی بود که ابتدا به عنوان نقرهکار آموزش دیده بود. آثار او در موزههای معتبری مانند کوپر-هویت، موزه هنر دانشگاه میشیگان و موزه متروپولیتن نگهداری میشود.
والرباس (Valherbasse) یکی از کمونهای تازهتأسیس در بخش دروم فرانسه است که در سال ۲۰۱۹ میلادی از ادغام سه منطقه مونتریگو، میریبل و سنبنه دووالکلریو به وجود آمد.
بارتولومئو جوزپه گوارنری معروف به «دل جِزو»، افسانهای سازنده ویولن از خانواده برجسته گوارنری در کرمونا بود. سازهای او رقیب سرسخت استرادیواری هستند و به خاطر صدای پرقدرت و عمیقشان شهرت دارند؛ سازهایی که امروزه کمتر از ۲۰۰ عدد از آنها باقی مانده و قیمتهایی بیش از ۱۰ میلیون دلار پیدا کردهاند.
ایستگاه راهآهن بهاگوانگولا، بخشی از خطوط شاخه لالگولا-رانگات-سیالدها در راهآهن شرقی هند، در ناحیه مرشدآباد ایالت بنگال غربی واقع شده است. این ایستگاه روستای بهاگوانگولا و مناطق اطراف آن را پوشش میدهد و قطارهای مهمی از آن عبور میکنند.
جوزپه پومپیلی، آماردان ایتالیایی، از هندسه جبری به نظریه احتمال رسید و در دانشگاه رم به تدریس و پژوهش پرداخت. نقش او در گسترش آموزش آمار در ایتالیا و آثارش درباره متغیرهای تصادفی جایگاه ویژهای برای او ساخته است.
جوزپه بالدینی، متولد ۱۱ مارس ۱۹۲۲ در روسی، یک بازیکن و مربی فوتبال ایتالیایی بود. او به عنوان مهاجم در تیمهای معتبری مانند فیورنتینا، اینترمیلان و سمپدوریا بازی کرد و حتی یک بازی ملی برای ایتالیا انجام داد. پس از بازنشستگی، به مربیگری روی آورد و تیمهایی مانند کومو، سمپدوریا و آولینو را هدایت کرد.
جوزپه کاروزو ممکن است به یکی از افراد زیر اشاره داشته باشد: پینو کاروزو، بازیگر، نویسنده و شخصیت تلویزیونی ایتالیایی (۱۹۳۴–۲۰۱۹)، پیپو کاروزو، آهنگساز، رهبر ارکستر و تنظیمکننده موسیقی ایتالیایی (۱۹۳۵–۲۰۱۸)، یا جوزپه کاروزو، راهزن ایتالیایی (۱۸۲۰–۱۸۹۲).
لودویک میروسلاوسکی (۱۸۱۴-۱۸۷۸)، ژنرال، نویسنده، شاعر و فعال سیاسی لهستانی، در قیامهای نوامبر ۱۸۳۰، قیام بزرگ لهستان ۱۸۴۶ و قیام ژانویه ۱۸۶۳ شرکت داشت. پس از شکست قیام نوامبر به فرانسه مهاجرت کرد و به تدریس تاریخ اسلاوها و نظریه نظامی پرداخت. او به عنوان فرمانده قیامهای مختلف انتخاب شد و در کنار جوزپه گاریبالدی در ایتالیا نیز فعالیت داشت.
