جیووانی میگلیارا (۱۵ اکتبر ۱۷۸۵ در آلِساندِریا – ۱۸ آوریل ۱۸۳۷ در میلان)، اشرافزاده و نقاش ایتالیایی بود که در آغاز قرن نوزدهم به خلق مناظر شهری و نقاشیهای تاریخی پرداخت. او که در خانوادهای صنعتگر با درآمد محدود متولد شد، شاگردی مجسمهساز جوزپه ماریا بونتزانیگو را تجربه کرد و در آکادمی بررا نزد جیوکوندو آلبرتولّی تحصیل نمود.
میگلیارا فعالیت هنری خود را به عنوان طراح صحنه در تئاتر کارکانو (۱۸۰۴) و لا اسکالا (۱۸۰۵-۱۸۰۹) آغاز کرد. پس از وقفهای به دلیل بیماری ریوی، از سال ۱۸۱۰ دوباره به نقاشی روی آورد و با نمایش چهار منظره شهری در آکادمی بررا (۱۸۱۲)، بازگشت قدرتمندی به عرصه هنر داشت.
در حالی که نقاشان نئوکلاسیک مانند آندره آپیانی و لوییجی ساباتلی بر صحنه هنری میلان تسلط داشتند، میگلیارا به موضوعات تاریخی و ظرافتهای قرون وسطایی سبک رمانتیک وفادار ماند. او با بهبود تکنیک، انتخاب موضوعات خاص و کیفیت آثارش، به محبوب اشراف میلان تبدیل شد. در سال ۱۸۲۲ به عنوان استاد آکادمی بررا و در ۱۸۳۳ به عنوان نقاش دربار پادشاه کارل آلبرت ساردنی انتخاب گردید.
از آثار برجسته او میتوان به نقاشیهای داخلی کلیساها در سبک توپوگرافی و کتاب «رساله هندسه توصیفی» (۱۸۱۳) اشاره کرد. شاگردان او شامل جووانی رِニカ، لوییجی بیزی و فدریکو مویا بودند.