81 مقاله — صفحه 5 از 7
فردریک رویش، کالبدشناس و گیاهشناس هلندی قرن هفدهم، با اختراع تکنیکهای انقلابی مومیاییکاری و تزریق عروقی، توانست نمونههای آناتومیکی را برای سالها حفظ کند. او با استفاده از اعضای بدن انسان، دیوراماها و موزهای بینظیر ساخت که توجه پتر کبیر را به خود جلب کرد.
الیزابت بیلبی، پزشک و مبلغ مذهبی بریتانیایی قرن نوزدهم، با تقدیم پیام مهاراجه پنا به ملکه ویکتوریا، رنج زنان هند را در زمان بیماری به گوش جهان رساند و نقشی کلیدی در تأسیس صندوق کنتس دافرین برای بهبود سلامت زنان ایفا کرد.
پولیبوس، داماد و شاگرد بقراط، از بنیانگذاران مکتب دگماتیک طب بود. او در قرن چهارم پیش از میلاد در جزیره کوس زیست و احتمالاً نویسنده آثاری چون «درباره طبیعت انسان» است که نخستین بار نظریه اخلاط چهارگانه را مطرح کرد.
فلیکس یاکوب مارشاند، آسیبشناس آلمانی، در دانشگاههای آلمان تدریس کرد و نقش مهمی در تاریخ آسیبشناسی و بیماریهای قلبیعروقی داشت؛ او واژه آترواسکلروز را برای توصیف سختشدگی شریانها رایج کرد.
سیمئون فاکس، پزشک انگلیسی سدههای شانزدهم و هفدهم، از دانشآموختگان ایتن و کینگز کالج کمبریج بود و بعدها به ریاست کالج سلطنتی پزشکان لندن رسید. زندگی او پیوندی میان پزشکی، خدمت نظامی و فرهنگ علمی عصر رنسانس را نشان میدهد.
توماس لاسون، پزشک نظامی آمریکایی، بیش از ۲۴ سال جراح کل ارتش ایالات متحده بود. او در جنگهای مهم قرن نوزدهم خدمت کرد و با اصلاح ساختار پزشکی ارتش، جایگاه جراحان و انتشار آمار پزشکی را ارتقا داد.
چارلز پومرانتز، متخصص خودآموخته حشرهشناسی و کنترل آفات، در کشف عامل شیوع سال ۱۹۴۶ نیویورک نقش کلیدی داشت؛ بیماریای که بعدها ریکتزیاآبله نام گرفت.
آلبرت سنتجورجی، بیوشیمیدان مجارستانی و برنده نوبل ۱۹۳۷، نخستین بار ویتامین ث را جدا کرد و نقش مهمی در شناخت چرخه اسید سیتریک و انقباض عضلات داشت. او در جنگ جهانی دوم به مقاومت مجارستان پیوست و پس از جنگ نیز در سیاست و مهاجرت علمی جای گرفت.
چینتامان گوویند پاندیت، ویروسشناس و نویسنده هندی، از بنیانگذاران نهادهای مهم پژوهش پزشکی هند بود. او از دانشگاه لندن دکترا گرفت، ریاست مؤسسه کینگ را بر عهده داشت و در شکلگیری شورای پژوهش پزشکی هند نقش کلیدی ایفا کرد.
کارل فریدریش هاینریش مارکس، پزشک و استاد برجسته آلمانی در قرن نوزدهم بود. او با وجود همنامی با بنیانگذار مارکسیسم، هیچ خویشاوندی با او نداشت. مارکس در دانشگاه گوتینگن به تدریس و طبابت پرداخت و آثار مهمی در تاریخ پزشکی بر جای گذاشت.
آنتونی دِ گیمبرنات، جراح و کالبدشناس برجسته اسپانیایی، پایهگذار تکنیکهای نوین جراحی فتق اینگوینال بود. او با تشریح دقیق ناحیههای اینگوینال و فمورال، مسیر جراحی مدرن را هموار کرد و رباط لاکونار نیز به افتخار او نامگذاری شده است.
ادوین اسمیت، بازرگان و مجموعهدار آمریکایی عتیقهجات، نام خود را بر یکی از ارزشمندترین پاپیروسهای پزشکی مصر باستان نهاد. او در نیمه دوم قرن نوزدهم میلادی در مصر زندگی میکرد و با خرید پاپیروس مشهوری از یک بازرگان محلی در اقصر، گنجینهای بینظیر را از دست فراموشی نجات داد.
