روند استقلال تونس
استقلال تونس نتیجه مبارزات جنبشهای ملیگرا به رهبری حبیب بورقیبه بود که از ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۶ با فرانسه مذاکره کردند. این روند با پایان یافتن قیمومیت استعماری و تشکیل پادشاهی تونس به نخستوزیری بورقیبه به ثمر نشست.
شروع جنبش استقلال
اولین جنبش استقلالطلبانه در ۱۹۰۷ توسط حزب تونس جوان تشکیل شد. در ۱۹۲۰، حزب دستور با حمایت بیگیها قدرت گرفت. در ۱۹۳۴، نسل جدیدی از ملیگرایان با تشکیل حزب نئودستور رهبری جنبش را به عهده گرفتند.
مبارزات و سرکوب
فرانسه نئودستور را ممنوع و بورقیبه را زندانی کرد. جنگ جهانی دوم روند استقلال را کند کرد، اما بورقیبه در ۱۹۴۳ آزاد شد. او طرح استقلال تدریجی را پیشنهاد داد که با حمایت مردم مواجه شد.
نقش لامین بیگ
لامین بیگ از ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۱ با ملیگرایان همکاری کرد و خواستار خودمختاری بیشتر شد. با وجود سرکوبها، مذاکرات ادامه یافت تا اینکه در ۱۹۵۴ فرانسه عقبنشینی کرد.
استقلال و پس از آن
تونس در ۱۹۵۶ استقلال یافت، اما فرانسه تا ۱۹۶۳ در بیزرت حضور نظامی داشت. بحران بیزرت در ۱۹۶۱ به کشتههای بسیاری انجامید و نهایتاً فرانسه کاملاً عقبنشینی کرد.