ترانه «بانوی سرخپوش»، ساختهی آلی وروبِل (موسیقی) و مورت دیکسون (شعر) در سال ۱۹۳۵، احتمالاً الهامگرفته از داستان آنا کومپاناژ است. او زنی بود که در روزنامههای آن زمان به «بانوی سرخپوش» معروف شد. کومپاناژ در ژوئیه ۱۹۳۴ همراه جان دیلینجر، سارق مشهور، بود و گفته میشود او را به افبیآی لو داد. بااینحال، ترانه هیچ اشارهای به این داستان ندارد و در سبک رومبای شبهلاتینی ساخته شده است.
استفاده در آثار نمایشی
این ترانه در فیلم «این کالیِنتِه» (۱۹۳۵) به کارگردانی باسبی برکلی اجرا شد. در این صحنه، وینی شاو با روشن کردن شمعها ترانه را میخواند و گروه «رقصندههای دِمارکو» حرکات آکروباتیک اجرا میکنند. همچنین جودی کانوا با سبک یودل روستایی خود به صحنه طنز میافزاید.
شرکت وارنر این ترانه را در کارتون «مرِی ملودیز» نیز تبلیغ کرد. کارل استالینگ، آهنگساز وارنر، آن را در کارتون «پیکادور پورکی» (۱۹۳۷) تکرار کرد. این ترانه بهقدری محبوب شد که هرگاه شخصیتی با لباس سرخ در انیمیشنها ظاهر میشد، استالینگ آن را پخش میکرد. حتی بوگز بانی در کارتون «خرگوش بادزده» (۱۹۴۹) قسمتی از آن را با تغییر شعر به «خرگوش سرخپوش» خواند.
جالب است بدانید کارکنان وارنر شوخی میکردند: «هیچوقت با مداد سرخ نقاشی نکنید، وگرنه استالینگ دوباره «بانوی سرخپوش» را میگذارد!».
این ترانه در اپیزود «خیالپردازی جوان» از سریال «منطقه گرگومیش» (۱۹۶۲) نیز بهعنوان آهنگی نوستالژیک استفاده شد.