سمفونی شماره ۶ بتهوون در فا ماژور، اپوس ۶۸، معروف به سمفونی پاستورال، اثری است که در سال ۱۸۰۸ تکمیل شد. این سمفونی یکی از معدود آثار برنامهای بتهوون است که احساسات او را در مواجهه با طبیعت به تصویر میکشد. برای اولین بار در ۲۲ دسامبر ۱۸۰۸، در کنار سمفونی پنجم، در تئاتر آن در وین اجرا شد.
پیشینه
بتهوون عاشق طبیعت بود و زمان زیادی را به پیادهروی در روستاها میگذراند. او معتقد بود سمفونی ششم «بیشتر بیان احساس است تا نقاشی»، نکتهای که در عنوان موومان اول 강조 شده است.
سازبندی
این سمفونی برای سازهای زیر نوشته شده است:
- چوبزبانها: پیکولو، فلوت، ابوا، کلارینت، فاگوت
- برنجها: هورن، ترومپت، ترومبون
- کوبهای: تیمپانی
- زهیها: ویولن، ویولا، ویولنسل، کنترباس
ساختار
سمفونی دارای پنج موومان است:
- بیداری احساسات شاداب در رسیدن به روستا (آلگرو ما نون تروپو، فا ماژور)
- صحنه کنار جویبار (آندانته مولتو موسو، سی ماژور)
- شادی روستاییان (آلگرو، فا ماژور)
- تندر و طوفان (آلگرو، فا مینور)
- آواز چوپانان (آلگرتو، فا ماژور)
موومان چهارم با تصویرسازی طوفان و رعدوبرق، از نقاط اوج اثر است.