عبارت مورد نظر خود را بنویسید
سه سونات پیانو، WoO 47، احتمالاً در سال ۱۷۸۳ توسط لودویگ فان بتهوون در سن دوازده سالگی ساخته شدهاند. این آثار نشاندهنده استعداد زودرس او هستند و پیشدرآمدی بر شاهکارهای بعدیاش به شمار میروند. این سوناتها به شاهزادهای به نام ماکسیمیلیان فریدریش تقدیم شدهاند.
گیمنوسلیس تاپروبانیکا شاپرکی از خانواده Geometridae است که در سال ۱۹۵۸ توسط لوئیس بتهوون پراوت توصیف شد و پراکندگی آن به سریلانکا محدود است.
آئولوکرومای داخلی (Aeolochroma intima) پروانهای از خانواده هندسهبالان است که نخستین بار در سال ۱۹۱۳ توسط لویی بتهوون پراوت توصیف شد. این گونه در گینه نو یافت میشود.
سونات پیانو، وو ۵۱، در دو ماژور (معروف به سوناتین در دو ماژور) اثری ناتمام از لودویگ فان بتهوون است که احتمالاً پیش از ترک بن توسط او ساخته شده است. این اثر پس از مرگ بتهوون در میان دستنوشتههای او یافت شد و در سال ۱۸۳۰ توسط اف. پی. دونست در فرانکفورت منتشر گردید.
سمفونی شماره ۶ بتهوون، معروف به سمفونی پاستورال، اثری برنامهای و الهامگرفته از طبیعت است که در سال ۱۸۰۸ تکمیل شد. این سمفونی با پنج موومان، احساسات 작곡가 را در مواجهه با طبیعت به تصویر میکشد و برای اولین بار در کنار سمفونی پنجم در وین اجرا شد.
فرانتس وایتس (۱۷۷۸-۱۸۳۰) نوازنده ویولا و ویولن اتریشی و همچنین آهنگساز بود. او بهویژه بهعنوان نوازنده ویولا در گروه چهارتتی شوپانزیگ شناخته میشود که با چهارتتهای زهی لودویگ فان بتهوون مرتبط بود.
اودئون بوستون، تالاری تاریخی در خیابان فدرال، از سال ۱۸۳۵ تا حدود ۱۸۴۶ میزبان کنسرتها، سخنرانیها و رویدادهای فرهنگی بود. این سالن ۱۳۰۰ نفری با طراحی دایرهای و گالریهای وسیع، محل فعالیت آکادمی موسیقی بوستون و میزبان رویدادهایی مانند نخستین اجرای سمفونی بتهوون در بوستون بود.
ماکروهاستینا استنوزونا گونهای پروانه از خانواده هندبالگان (Geometridae) است که نخستین بار در سال ۱۹۲۶ توسط لوئیس بتهوون پراوت توصیف شد. این پروانه در کشورهای میانمار، هند و چین یافت میشود.
لودویگ فرالدیناند شیدرمایر، موسیقیشناس و وزیر آلمانی، در ۷ دسامبر ۱۸۷۶ در رگنسبورگ زاده شد و در ۳۰ آوریل ۱۹۵۷ در بنسبرگ درگذشت. او به تاریخ اپرا، موتسارت و بتهوون پرداخت و نخستین ویرایش انتقادی کامل نامههای خانواده موتسارت را در ۱۹۱۴ منتشر کرد. شیدرمایر بنیانگذار آرشیو بتهوون در بن و مؤسسه موسیقیشناسی دانشگاه بن بود و تا ۱۹۴۵ ریاست این مراکز را برعهده داشت.
