استلو: ارز جهانی امیدهای اسپرانتیست‌ها

استلو: ارز اسپرانتیست‌ها

استلو (به معنی «ستاره»؛ جمع: استلوج) از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۹۳ واحد پولی اسپرانتیست‌ها بود که هدف آن ایجاد ارز جهانی واحد بود. تلاش‌های قبلی برای ایجاد ارز «اسپسو» به دلیل جنگ جهانی اول ناکام ماند. لیگ جهانی (Universala Ligo) به عنوان بخشی از جنبش اسپرانتو، کوپن‌ها و سکه‌هایی به ارزش استلو صادر کرد و تلاش کرد آن را بر اساس قدرت خرید نسبی در کشورهای مختلف به ارزهای موجود پیوند دهد.

از سال ۲۰۱۲ تاکنون، ارزی با همین نام در برخی گردهمایی‌های جوانان اسپرانتیست استفاده می‌شود که سکه‌های پلاستیکی رنگارنگی دارد.

اسپسو: تلاش نخست

برای اسپرانتیست‌هایی که به روابط بین‌المللی اهمیت می‌دادند، وجود ارزی با قدرت خرید ثابت بسیار مهم بود. در سال ۱۹۱۲، شرکت سوئیسی هولی فرر سکه‌هایی برای انجمن جهانی اسپرانتو ساخت که اسپسو نام گرفت. اما جنگ جهانی اول این ابتکار را متوقف کرد.

تأسیس لیگ جهانی

در ۱۴ آوریل ۱۹۴۲، گروهی از اسپرانتیست‌ها به طور مخفیانه در لاهه گرد هم آمدند تا سالگرد مرگ زامنهوف را گرامی بدارند. آن‌ها تحت اشغال نازی‌ها بودند و تجربه سرکوب پلیس را داشتند. اسپرانتیست‌ها که توسط نازی‌ها مورد آزار قرار گرفته بودند، تصمیم گرفتند برای نجات بشر از «فاجعه جهانی» تلاش کنند.

آن‌ها لیگ جهانی را تأسیس کردند تا برنامه اصلی زامنهوف را اجرا کنند: اتحاد بشر از طریق زبان مشترک. با شعار «یک جهان، یک زبان، یک ارز»، این گروه هلندی از استلو به عنوان واحد پولی جهانی حمایت کرد.

تثبیت ارزش استلو

در سال ۱۹۴۶، اولین مجمع بین‌المللی لیگ در لاهه برگزار شد. اعضا تصمیم گرفتند استلو را با ارزش ثابت و توافق بین‌المللی صادر کنند. ارزش استلو معادل قیمت یک قرص نان در هلند (۰.۲۵ گولدن) تعیین شد.

لیگ با بانک‌های شش کشور و سه بانک هلندی رابطه تجاری برقرار کرد و حساب‌های بانکی خود را هم به ارز محلی و هم به استلو مدیریت می‌کرد.

سکه‌های استلو

در دهه ۱۹۵۰، لیگ جهانی ۱۵۰۰۰ عضو داشت. در سال ۱۹۵۹، سکه‌های استلو از جنس برنز، مس زرد و نیکل ضرب شد. در سال ۱۹۶۵، سکه نقره ۲۵ استلویی نیز صادر شد.

تلاش‌های لارنس می

لارنس می در دهه ۱۹۷۰ تلاش کرد ارزش استلو را به نصف گولدن افزایش دهد. او داده‌های آماری جمع‌آوری کرد و ارزش غیررسمی استلو را در ۲۵ کشور محاسبه کرد.

انحلال لیگ جهانی

در سال ۱۹۹۳، لیگ جهانی منحل شد و سرمایه باقیمانده به انجمن جهانی اسپرانتو اهدا شد. سکه‌های استلو به عنوان کالای کلکسیونی فروخته شد.