منطقه راهآهن منچوری جنوبی یا SMR، ناحیهای بود که ژاپن پس از پیروزی در جنگ روسیه و ژاپن در سال ۱۹۰۵ و امضای پیمان پورتسموث، کنترل آن را در شمال شرقی چین به دست آورد. این منطقه شامل نوار باریکی از زمین به عرض ۶۲ متر در دو سوی خط آهن بود که از دالیان تا چانگچون امتداد داشت.
ژاپن مدعی بود که این کنترل شامل تمام حقوق و امتیازات اعطا شده به روسیه توسط چین در پیمان لی-لوبانف (۱۸۹۶) و توافقنامه اجاره کوانتونگ (۱۸۹۸) میشود. این حقوق شامل اداره مطلق و انحصاری در محدوده راهآهن بود.
منطقه راهآهن منچوری جنوبی با تأسیس دولت دستنشانده منچوکوئو در سال ۱۹۳۲ و تسلط کامل ژاپن بر منچوری، عملاً کارکرد خود را از دست داد و در سال ۱۹۳۷ رسماً منحل شد.