نظریه سرمایهگذاری اجتماعی، یک نظریه روانشناختی است که معتقد است تغییرات صفات شخصیتی در طول زمان، تحت تأثیر تعهد افراد به نقشهای اجتماعی و نهادهای جامعه رخ میدهد. به عنوان مثال، جوانان ممکن است تلاش کنند تا اجتماعیتر، سازگارتر، وظیفهشناستر و کمتر مضطرب باشند تا بتوانند شغل یا خانواده خود را تأسیس کنند. جامعه با پاداش دادن به این تلاشها، صفات شخصیتی مرتبط را تقویت میکند.
از اواخر دهه ۱۹۹۰، شواهد علمی قابل توجهی وجود دارد که نشان میدهد صفات شخصیتی پس از کودکی، به ویژه در دوران جوانی، همچنان تغییر میکنند. به طور کلی، صفات شخصیتی به سمت سازگاری بیشتر، وظیفهشناسی و ثبات هیجانی گرایش پیدا میکنند. نظریههایی مانند نظریه سرمایهگذاری اجتماعی و نظریه پنج عاملی برای توضیح این تغییرات مطرح شدهاند.
نظریه سرمایهگذاری اجتماعی معتقد است که این تغییرات در صفات شخصیتی به دلیل تأسیس زندگی اجتماعی افراد و سرمایهگذاری آنها در آن است. این دیدگاه فرض میکند که هویتها از طریق تعهد روانی به نهادهای اجتماعی در قالب نقشهای اجتماعی شکل میگیرند. این نقشها پاداشهایی را برای نمایش صفات شخصیتی «بزرگسالانه» ارائه میدهند که از طریق تقویت، تغییرات پایدار در صفات شخصیتی را ترویج میکنند.