خط تراموا ردلیک
خط تراموا ردلیک ریلی باریک بود که برای حمل مواد و کارگران بین بیتافورد و معادن رس در ردلیک، نزدیک مرکز بخش جنوبی دارتمور در دوون، انگلستان ساخته شد. این خط در سال ۱۹۱۱ با عرض باریک احداث شد و مسیر پیچدرپیچی داشت.
بقایا
امروزه بستر ریل همچنان باقی است و از دروازه مور بیتافورد قابل دسترسی است. این مسیر به چندین تپه و صخره مانند هنگرشِل راک، شارپ تور، پایلز هیل، سه بارو، باروهای سفید شرقی و غربی و کوئیکبیم هیل منتهی میشود.
بستر ریل در نقاط مختلف با نشانههای مسیر، معادن متروکه و سازههای خاکی همراه است. در بالای مسیر، لفتلیک و ردلیک قرار دارند که هر دو معادن متروکهای هستند که به دریاچه تبدیل شدهاند. در لفتلیک، پلی سنگی محکم با پلاکی ابتدایی وجود دارد. در ردلیک، بقایای پمپخانه تخریبشده و ویرانههای دیگر دیده میشود.
در انتهای جنوبی خط، بقایای پایههای پل، بستر شیب، پایههای خانه پیچش و انبارهای لوکوموتیو و واگن باقی مانده است.
لوکوموتیوها
این خط کوچک در طول ۲۱ سال فعالیت خود از سه لوکوموتیو استفاده کرد. اولین لوکوموتیو سی.ای.هانسون بود که به نام مالک معدن رس نامگذاری شده بود. این لوکوموتیو نسخهای با عرض ۳ فوت از کلاس واترلو کر استوارت بود که با قرار دادن چرخها بین قابها به جای خارج از آنها، عرض باریک حاصل شده بود.
لوکوموتیو دوم دارتمور از کلاس تتو کر استوارت بود که به دلیل آب و هوای سخت دارتمور، کابین آن برای حفاظت بیشتر طراحی شده بود. لوکوموتیو سوم لیدی مالابی دیلی بود که توسط اتکینسون واکر ساخته شده و امروزه همچنان باقی است.
لوکوموتیوها دارتمور و لیدی مالابی دیلی در زمان بسته شدن خط در سال ۱۹۳۲ اسقاط شدند.