رایمون دو تور دو مارسی (فعال در ۱۲۵۷–۱۲۶۵) شاعری پروانسی بود که از ناحیهای در مارسی موسوم به «شهر برجها» برخاست. او شش سروده اخلاقی و سیاسی از نوع سیرونتس سروده است که در نسخههای خطی باقیمانده یافت میشوند. مشهورترین اثر او، «اَ توتز ماریتز ماند اِ دی»، شکایتی طنزآمیز از مادرزنهاست.
رایمون در منازعات گلف و گیبلین در ایتالیا، نگاهی بیطرفانه داشت و از هر دو جناح، از جمله شارل آنژو (گلف) و هنری کاستیل (گیبلین) حمایت کرد. او همچنین علاقهای خاص به آلفونسو دهم کاستیل داشت، اما هرگز به اسپانیا سفر نکرد. مانند بسیاری از شاعران همعصرش، رایمون از روحانیون فاسد انتقاد میکرد و در سرودههایش به شدت آنها را نکوهش مینمود.
از نظر ساختی و ریتمیک، رایمون تحت تأثیر «آپره مون ور ویِل سَمپرهُرد» اثر ریمبو دُورِنگا بود و این سبک را در سروده خود «آر اِ درِتز کیِو شان اِ پارل» به کار برد.