احیاگری پیونگیانگ: جنبش مذهبی ۱۹۰۷
جنبش احیاگری پیونگیانگ یا جنبش بزرگ ۱۹۰۷، جنبشی پروتستانتی بود که در شهر پیونگیانگ (پایتخت کنونی کره شمالی) و اطراف آن رخ داد. از چهرههای کلیدی این جنبش میتوان به کیل سان-جو، نخستین کشیش پرسبیتریانیسم کرهای، و آر.ای. هاردی، پزشک و مبلغ متدیست کانادایی، اشاره کرد.
پیشینه تاریخی
پیش از ۱۹۰۷، کره شاهد جنبشهای محلی احیاگری بود. برای مثال، در ۱۹۰۳ به دلیل قحطی، دو جنبش در کلیسای پرسبیتری نزدیک سئول و کلیسای متدیست ونسان رخ داد. این جنبشها با احیاگریهای متدیستها (۱۹۰۴-۱۹۰۵) و پرسبیتریها (۱۹۰۶) ادامه یافت. در پاییز ۱۹۰۶، مسیحیان کرهای از جنبشهای ولز (۱۹۰۴-۱۹۰۵) و کاسیا هیلز هند (۱۹۰۵-۱۹۰۶) الهام گرفتند.
در ژانویه ۱۹۰۷، حدود ۱۵۰۰ مرد کرهای در کنفرانس کتاب مقدس حوزه علمیه پرسبیتری پیونگیانگ شرکت کردند. سخنرانیهای پرشور کیل سان-جو و اعتراف گناه او، منجر به توبه عمومی صدها نفر شد. این جنبش در پیونگیانگ و شهرهای اطراف ادامه یافت، اما در بهار ۱۹۰۷ به دلیل خستگی کیل سان-جو فروکش کرد.
دستاوردها
این جنبش تعداد گرویدگان پروتستان را افزایش داد و مسیحیت کرهای را تحت رهبری کرهایها مستحکم کرد. همچنین آیینهایی مانند نماز صبحگاهان و شبزندهداری را در مسیحیت کرهای نهادینه کرد.