توافقنامه مدیریت و حذف پلوتونیوم، معاهدهای میان آمریکا و روسیه است که در سال ۲۰۰۰ امضا شد. هدف اصلی این توافقنامه، حذف مقادیر قابل توجهی از پلوتونیوم مازاد تسلیحاتی بود که برای ساخت سلاحهای هستهای نیاز نبود. نسخه اصلاحشده این توافقنامه در آوریل ۲۰۱۰ امضا و در ژوئیه ۲۰۱۱ اجرایی شد.
آمریکا حدود ۹۰ تن و روسیه ۱۲۸ تن پلوتونیوم تسلیحاتی دارند. آمریکا ۶۰ تن و روسیه ۵۰ تن را به عنوان مازاد اعلام کردند. بر اساس توافقنامه، هر دو کشور متعهد شدند ۳۴ تن از این پلوتونیوم را حذف کنند.
این توافقنامه فرآیند تبدیل پلوتونیوم غیرضروری به سوخت MOX را تنظیم میکند که برای تولید برق استفاده میشود. هر دو طرف موظف بودند ۳۴ تن پلوتونیوم تسلیحاتی را به پلوتونیوم راکتوری تبدیل کنند و آن را به استاندارد سوخت مصرفشده برسانند.
در سال ۲۰۰۷، آمریکا ساخت تأسیسات ساخت سوخت MOX (MFFF) را در سایت رودخانه ساونا آغاز کرد. با این حال، به دلایل مالی، باراک اوباما در سال ۲۰۱۶ ساخت این تأسیسات را لغو کرد و پیشنهاد داد پلوتونیوم با مواد غیررادیواکتیو رقیق و در تأسیسات زیرزمینی WIPP دفع شود. اما این روش امکان بازگشتپذیری و تبدیل مجدد به پلوتونیوم تسلیحاتی را داشت.
روسیه تا سال ۲۰۱۵ در مسیر اجرای توافقنامه بود و تولید سوخت MOX را در تأسیسات خود برای راکتور سریع BN-800 آغاز کرد. با این حال، در اکتبر ۲۰۱۶، ولادیمیر پوتین به دلیل عدم اجرای تعهدات از سوی آمریکا، توافقنامه را به حالت تعلیق درآورد.