شرکت اردوگاههای ملی بریتانیا
شرکت اردوگاههای ملی بریتانیا، سازمانی غیرانتفاعی تحت حمایت دولت بریتانیا بود که در چارچوب قانون اردوگاهها در سال ۱۹۳۹ تأسیس شد. وظیفه اصلی این شرکت، ساخت و مدیریت اردوگاههایی در مناطق روستایی برای استفادههای آموزشی بود.
پیشینه
در آستانه جنگ جهانی دوم، قانون اردوگاهها در آوریل ۱۹۳۹ تصویب شد. این قانون ساخت اردوگاههایی با بودجه دولتی را پیشبینی میکرد که در زمان صلح به عنوان مراکز تعطیلات آموزشی برای کودکان و در زمان جنگ به عنوان اردوگاههای اسکان آوارگان استفاده شوند. این قانون منجر به تأسیس شرکت اردوگاههای ملی شد و لرد پورتال ریاست آن را بر عهده گرفت. بودجه اولیه این شرکت ۱.۲ میلیون پوند بود که نیمی از آن به صورت وام تأمین شد.
ساخت اردوگاهها
دولت انتظار داشت که این شرکت ۵۰ اردوگاه بسازد، اما در عمل تنها ۳۱ اردوگاه در انگلستان و ولز و ۵ اردوگاه در اسکاتلند ساخته شد. توقف ساخت اردوگاههای جدید عمدتاً به دلیل افزایش هزینههای جنگ و درک این واقعیت بود که این اردوگاهها راهحل کاملی برای مشکل تخلیه جمعیت نبودند. مکانهای اردوگاهها توسط لرد پورتال و اعضای هیئت مدیره از میان ۱۵۵ گزینه اولیه انتخاب شدند، اگرچه برخی از این مکانها پیش از تصمیمگیری شرکت توسط نیروی هوایی سلطنتی اشغال شدند. طراحی هر اردوگاه مشابه بود و شامل کلبههایی از چوب سدر کانادایی بود که توسط معمار توماس اسمیت تیت طراحی شده بودند. هر اردوگاه برای اسکان حدود ۳۵۰ کودک طراحی شده بود و هزینه متوسط هر اردوگاه ۲۵۰۰۰ پوند بود.
استفاده در زمان جنگ و پس از جنگ
در طول جنگ جهانی دوم، این اردوگاهها به عنوان مدارس برای کودکان تخلیهشده استفاده میشدند و توسط نهادهای آموزشی محلی اداره میشدند. اولین اردوگاهی که به این منظور استفاده شد، اردوگاه کنیلندز در نزدیکی ریدینگ بود. برخی تغییرات برای این منظور لازم بود، زیرا اردوگاهها در ابتدا برای میهمانان موقت تعطیلات طراحی شده بودند، نه برای جمعیت شبهدائم. این موضوع باعث کاهش ظرفیت اسکان آوارگان به کمتر از ۹۰۰۰ نفر در سراسر کشور شد. با این حال، در نوامبر ۱۹۴۰، وزیر بهداشت مالکوم مکدانلد این اردوگاهها را «یکی از مهمترین اقدامات پارلمان در سالهای اخیر» توصیف کرد.
در دهههای پس از جنگ، بیشتر این اردوگاهها به شوراهای شهرستانی و نهادهای آموزشی فروخته شدند. یکی از نمونههای جالب اردوگاه دره امبر در دربیشر بود که از ژوئن ۱۹۴۰ توسط مدرسه دربی استفاده شد. این اردوگاه برای چند سال توسط شهرداری دربی برای کودکان ساکن دربی استفاده شد تا یک ماه از آزادی زندگی در مناطق روستایی برخوردار شوند. درهای که بیشتر خوابگاهها، امکانات بهداشتی، سالن جلسات، کلاسها، آزمایشگاهها و محل اقامت سرایدار و یک معلم و خانوادهاش در آن قرار داشت، برای ساخت سد اوگستون توسط شرکت آب سورن ترنت تخریب شد. تنها ساختمان بزرگ باقیمانده در بالای دره، اکنون توسط باشگاه قایقرانی اوگستون اشغال شده است.