مری درانگا کمپبل؛ پیشگام توان‌بخشی نابینایان

Mary Dranga Campbell
📅 22 خرداد 1405 📄 406 کلمه 🔗 منبع اصلی

چکیده

مری درانگا کمپبل، مددکار اجتماعی آمریکایی، عمر حرفه‌ای خود را صرف پیشگیری از نابینایی، آموزش، توان‌بخشی و حمایت از کودکان و افراد دارای معلولیت کرد؛ از کتابداری دانشگاهی تا رهبری نهادهای نابینایان.

مقدمه

مری درانگا کمپبل (۱۸۶۷–۸ اوت ۱۹۵۷)، با نام تولد مری اوگدن درانگا، مددکار اجتماعی آمریکایی بود که فعالیت‌های او بیشتر بر پیشگیری از نابینایی و توان‌بخشی افراد نابینا متمرکز بود. مسیر حرفه‌ای او از کتابداری دانشگاهی آغاز شد و به مدیریت نهادهای تخصصی در حوزه نابینایی و معلولیت رسید.

زندگی اولیه و تحصیل

مری اوگدن درانگا در کالیفرنیا به دنیا آمد. پدرش نیلز جی. او. درانگا و مادرش اینگبورگ آرناس، که با نام امیلی اوگدن نیز شناخته می‌شد، مهاجرانی نروژی بودند.

او از ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۳ در دانشگاه استنفورد دوره‌های آموزش کتابداری گذراند، از دانشگاه کالیفرنیا گواهی‌نامه کتابداری دریافت کرد و در سال‌های ۱۹۰۹ و ۱۹۱۰ در مدرسه شهروندی و نیکوکاری شیکاگو نیز تحصیل کرد.

خانواده او نیز با آموزش و خدمات اجتماعی پیوندی نزدیک داشت:

  • خواهرش، ویلهلمینا درانگا کمپبل (۱۸۷۱–۱۹۱۱)، آموزگار هنر بود و در زمینه حمایت از نابینایان فعالیت می‌کرد؛
  • خواهر دیگرش، آملیا درانگا (۱۸۶۶–۱۹۳۳)، پزشک بود؛
  • زن‌برادرشان، هلن توماس درانگا (۱۸۶۶–۱۹۲۷)، هنرمند بود.

حرفه و فعالیت‌ها

مری درانگا کمپبل از ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۹، به مدت شش سال، سرکتابدار فهرست‌نویسی کتابخانه دانشگاه ایندیانا بود. سپس به‌عنوان نماینده میدانی دفتر ثبت اصلاح نژادی در شیکاگو فعالیت کرد و در بررسی پرونده قبیله بن‌ایشمائل نقش داشت.

پس از ازدواج، در انتشار نشریه Outlook for the Blind فعالیت کرد و هم‌زمان در مدرسه نابینایان اوهایو، دستیار سرپرست بود.

پس از جنگ جهانی اول، کمپبل سه سال در صربستان به امور رفاه کودکان پرداخت و سپس به ایالات متحده بازگشت تا درباره چالش‌های رفاه اجتماعی کشورهای بالکان سخنرانی کند.

در ۱۹۲۶، کمپبل به حوزه فعالیت پیشین خود بازگشت و مدیر اجرایی شورای نابینایان پنسیلوانیا شد. در ۱۹۲۹، دبیر اجرایی کمیسیون نابینایان میزوری شد و در ۱۹۳۲، مدیر امور افراد دارای معلولیت در اداره خیریه بروکلین منصوب گردید.

او در ۱۹۳۴ استعفا داد تا ریاست بخش خدمات اجتماعی سازمان The Seeing Eye را بر عهده بگیرد. همکاری او با این سازمان ۱۱ سال ادامه یافت و نزدیک ۷۰سالگی بازنشسته شد.

آثار منتشرشده

از آثار منتشرشده کمپبل می‌توان به مقاله «کمک به تازه‌نابینایان» اشاره کرد که در سال ۱۹۴۲ در American Journal of Nursing چاپ شد.

جایزه‌ها

  • دریافت جایزه آمبروز ام. شاتول از انجمن آمریکایی کارکنان خدمات نابینایان در سال ۱۹۵۰؛
  • دریافت نشان میگل از بنیاد آمریکایی نابینایان در سال ۱۹۵۵؛
  • انتخاب به‌عنوان زن سال ۱۹۵۶ انجمن دلتا زتا.

زندگی شخصی

در سال ۱۹۱۲، مری درانگا با چارلز فرانسیس فالکنر کمپبل (۱۸۷۶–۱۹۳۵) ازدواج کرد؛ او پیش از آن همسر خواهر مری، ویلهلمینا، بود. چارلز پسر سر فرانسیس جوزف کمپبل، آموزگار و فعال نابینایان، بود.

با این ازدواج، مری نامادری سه فرزند خردسال خواهرش شد. این زوج در ۱۹۱۸ از هم جدا شدند. مری درانگا کمپبل در سال ۱۹۵۷، در ۹۰سالگی و زمانی که نزد خواهرزاده‌اش در ریدزویل، پنسیلوانیا زندگی می‌کرد، درگذشت.

جمع‌بندی

کارنامه مری درانگا کمپبل نشان می‌دهد که تأثیر واقعی در حوزه معلولیت فقط با شعار ساخته نمی‌شود؛ او با آموزش، مدیریت نهادهای تخصصی، انتشار دانش و حمایت مستقیم از افراد نابینا، پایه‌هایی برای خدمات نوین توان‌بخشی گذاشت. مسیر او از کتابخانه‌ها تا سازمان‌های راهنمایان افراد نابینا، نمونه‌ای ماندگار از مددکاری اجتماعی هدفمند است.