کرونپرینسسه‌گاده ۲۲–۲۴؛ بناهای نئوکلاسیک در قلب کپنهاگ

معرفی بنا

ساختمان‌های کرونپرینسسه‌گاده ۲۲ و ۲۴، دو عمارت آپارتمانی به سبک نئوکلاسیک هستند که چشم‌اندازی زیبا به باغ‌های قلعه روزنبورگ در مرکز کپنهاگ دانمارک دارند. استاد بنای آ.سی. ویلیکن (حدود ۱۷۶۰–۱۸۱۶) این دو بنا را در سال‌های ۱۸۰۷ تا ۱۸۰۸ و بر اساس طرح‌های آندریاس هالاندر ساخت. شماره ۲۲ در سال ۱۹۱۸ و شماره ۲۴ در سال ۱۹۴۵ در فهرست بناهای حفاظت‌شده دانمارک ثبت شدند. از ساکنان سرشناس این مکان می‌توان به الهی‌دان و سیاستمدار هانریک نیکولای کلاوسن (۱۷۷۷–۱۷۹۳)، قاضی (۱۸۷۹–۱۸۰۸) و پزشک کارل لانگه اشاره کرد. لانگه کلینیک پزشکی خود را از سال ۱۸۷۸ تا زمان مرگش در سال ۱۹۰۰ در شماره ۲۲ اداره می‌کرد.

تاریخچه

ساخت و ساز

هنگام ایجاد خیابان کرونپرینسسه‌گاده، این ملک قطعه شماره ۲۰ الف نامیده می‌شد. در کاداستر جدید سال ۱۸۰۶، این قطعه در محله غربی سنت آن با شماره ۳۹۳ ثبت شد. ساختمان‌های فعلی این زمین را آ.سی. ویلیکن در سال‌های ۱۸۰۷ تا ۱۸۰۸ بنا کرد. پس از پایان ساخت‌وساز در سال ۱۸۰۸، این دو بنا به دو ملک مجزا با شماره‌های ۳۹۳ الف و ۳۹۳ ب تقسیم شدند.

دوره ۱۸۰۸ تا ۱۸۳۰

الهی‌دان هانریک نیکولای کلاوسن در سال ۱۸۲۲ در شماره ۲۲ سکونت داشت.

سرشماری‌های ۱۸۳۴ و ۱۸۴۰

در سرشماری سال ۱۸۳۴، کریستین سیگفرید مانگور، مدیر اداره فقر کپنهاگ، همراه با دخترش ماری مانگور و دو خدمتکار زن، در آپارتمان طبقه دوم زندگی می‌کرد. افسر نظامی اولوف کرابه نیز از حدود سال ۱۸۳۳ تا ۱۸۴۲ ابتدا در شماره ۲۲ و سپس در شماره ۲۴ ساکن بود.

طبق سرشماری سال ۱۸۴۰، ملک ۳۹۳ الف میزبان ۳۹ ساکن در پنج خانوار بود. کریستین سیگفرید مانگور که اکنون درجه سرگردی در سپاه زندگی‌نگهبان داشت، با دختر و یک خدمتکار در طبقه سوم زندگی می‌کرد. اولوف کرابه، سروان هنگ پادشاه، با همسرش شارلوت، سه فرزندشان، دو مستأجر و یک خدمتکار در طبقه دوم بود. ینس برتلسن، کارمند ارشد خزانه‌داری، با همسرش هانریته، نه فرزندشان، یک خدمتکار مرد و سه خدمتکار زن طبقه اول را اشغال کرده بود. آنا سوفی اولریک، بیوه مدیر بیمارستان هلسینگور، با سه دختر مجرد و یک خدمتکار در همکف بود. فردریک لیند، استاد کفش‌دوز، نیز با همسر، پنج فرزند و یک کارآموز کفش‌دوزی در زیرزمین زندگی می‌کرد.

در ملک ۳۹۳ ب، آنتونیوس پروشونسکی، استاد خیاطی، با همسر، دو فرزند، یک خدمتکار و یک شاگرد در همکف ساکن بود. آنا ماری شولتفلدت، مادرزن اولوف کرابه، با پسرش و یک خدمتکار در طبقه دوم زندگی می‌کرد. پدر راسموسن، کارگر کارخانه پرسلان، نیز با همسر، دو فرزند و یک مستأجر موسیقیدان در زیرزمین بود.

دوره شوبایه و لوتکن

آندریاس شوبایه، مالک بنا و منشی پیشین دربار، با همسرش کاترینه و سه فرزندشان در طبقه اول زندگی می‌کرد. یک مقام دولتی با سه پسر خردسالش در طبقه دوم بود. کاپیتان ویلهلم آگوست هیندنبورگ نیز با همسر، دو فرزند و یک خدمتکار طبقه سوم را اشغال کرده بود. آنا سوفی اولریک همچنان با دو دختر و یک خدمتکار در همکف بود و نیلز مادسن، استاد جدید کفش‌دوزی، در زیرزمین سکونت داشت.

فردریک لوتکن، همسر اولش گولا را در سال ۱۸۴۳ از دست داد. یکی از پسرانش آندره لوتکن، نویسنده و کنسول آینده بود. فردریک در سال ۱۸۴۶ با اولیویا، دختر صاحبخانه‌اش آندریاس شوبایه ازدواج کرد. اولیویا در سال ۱۸۴۸ پس از به دنیا آوردن پسرشان ویلیام درگذشت؛ احتمالاً هنگام زایمان دختر دومشان که او نیز کودکی را دوام نیاورد. در سرشماری سال ۱۸۵۰، فردریک لوتکن با چهار فرزند، یک سرپرست‌خانه و یک خدمتکار در آپارتمان طبقه دوم زندگی می‌کرد.

کارل لانگه و کلینیک کلوکن

در حدود سال ۱۸۶۶، پزشک کارل لانگه شماره ۲۲ را خرید. در سال ۱۸۷۸، شماره‌های ۲۲ و ۲۴ رسماً به یک ملک واحد تبدیل شدند و کلینیک «کلوکن» که لانگه در سال ۱۸۶۳ تأسیس کرده بود، به این ساختمان منتقل شد. این کلینیک که پیشتر در کنار آسیاب بزرگ کپنهاگ قرار داشت، بیماران مبتلا به برونشیت، آسم و آمپیزم ریه را درمان می‌کرد. محل سکونت خصوصی لانگه نیز تا زمان مرگش در سال ۱۸۹۰ در همین بنا بود.

قرن بیستم

طبق سرشماری سال ۱۹۰۶، یک مقام دولتی ایسلندی در یکی از آپارتمان‌ها ساکن بود. بعدها، شرکت لوله‌کشی یوهان هااستروپ و پسر نیز در این ساختمان مستقر شد.

معماری

ساختمان شماره ۲۲، یک بنای پنج‌دهانه با چهار طبقه بر فراز یک زیرزمین بیرون‌رو است. نما دارای یک نوار کنگره‌دار باریک بالای همکف و یک کنگره دندانه‌ای است. سه دهانه مرکزی در طبقات بالایی کمی به عقب رفته‌اند. پنجره‌های طبقه اول در دو طرف با سنتوری‌های مثلثی، فرورفتگی‌های مستطیلی با بالاسترهای کور در زیرشان و اتصالات سایه‌ای در کنارشان تأکید شده‌اند. یک دروازه سبز رنگ با پنجره نیم‌دایره بالای آن در جنوبی‌ترین دهانه قرار دارد. یک نصب مدور روی ترانسوم دندانه‌ای احتمالاً در گذشته یک صفحه ساعت داشته است. دسترسی به پله‌های اصلی از دری است که در یک طاقچه عمیق بشکه‌ای در دیوار شمالی راهرو قرار دارد. ورودی زیرزمین نیز در همین راهرو است. سقف شیروانی با کاشی‌های قرمز پوشیده شده و سه دریچه سقف رو به پارک دارد.

ساختمان شماره ۲۴ نیز چهار طبقه بر فراز یک زیرزمین دارد، اما تنها چهار دهانه عرضی است. نمای آن علاوه بر نوار کنگره‌ای و کنگره دندانه‌ای، هیچ جزء تزئینی دیگری ندارد و در اصلی آن در شمالی‌ترین دهانه قرار گرفته است.

وضعیت امروزی

از سال ۲۰۰۸، مالکیت این ملک در اختیار پول یوهان موگنس تورموس بوده است.