زبان کنجری (معروف به کانگر بهت، کانگری یا زبان کولیها) یک گویش قبیلهای هندوآریایی است که توسط قبیله کنجر در ایالتهایی مانند آندرا پرادش، مادهایا پرادش، اوتار پرادش و راجستان تکلم میشود. این زبان با خط ديفنگاری نوشته میشود و یونسکو آن را در فهرست زبانهای در معرض خطر قرار داده است.
بر اساس تحقیقات جورج آبراهام گریسون در نخستین بررسی زبانی هند، کنجری ویژگیهای دستوری جالبی دارد:
- صفات معمولاً قبل از اسم تغییرشکلیافته باقی میمانند، که نشاندهنده ضعف نظام جنسیتی است (مثال: تِرو ناوکری به معنای «خدمت تو»).
- ضمایر اشارهای مانند جو و جی شباهت زیادی به زبانهای راجستانی دارند، در حالی که برخی ضمایر دیگر مانند اور («او») از زبانهای دراویدی وام گرفته شدهاند.
- ساختار افعال به طور کلی با الگوی زبانهای راجستانی شرقی همخوانی دارد، اما برخی ویژگیها نشان از تأثیر عناصر دراویدی میدهد.
با وجود این که کنجری ممکن است یکی از گویشهای پنجابی محسوب شود، طبقهبندی دقیق آن همچنان نامشخص است.