کالو دانی رام
کالو دانی رام، زادهٔ ۶ ژوئیه ۱۹۲۳، دبیرکل قدیمیترین اتحادیه کشاورزان فیجی، یعنی فیجی کیسان سانگ، است. او از معدود افرادی است که از سال ۱۹۳۹، زمانی که آیودیا پرساد، بنیانگذار آن، او را به پیوستن تشویق کرد، با این اتحادیه همراه بوده است. رام سهمی ارزشمند در صنعت شکر فیجی داشته و سالها برای حقوق کشاورزان نیشکر تلاش کرده است.
اوایل زندگی
رام در یک خانواده هفتنفره در وونیسامالوآ در منطقه با به دنیا آمد. پدرش کالو، اهل بلاپراتاپگاد، و مادرش راگناتی، اهل جاوانپور هند، از آخرین گروه کارگران مهاجر قراردادی بودند که در سال ۱۹۱۶ با کشتی ساتلج به فیجی رسیدند.
مانند بسیاری از هندیتبارهای نسل دوم فیجی، سالهای آغازین زندگی رام در کار روی مزرعه خانوادگی گذشت و فرصت چندانی برای تحصیل رسمی نداشت. در دهه ۱۹۳۰ مدرسههای کمی در با وجود داشت و آموزش آنها محدود به زبانهای تامیلی و انگلیسی بود؛ با این حال، رام برای جبران عقبماندگی تحصیلی به کلاسهای شبانه رفت.
او در سال ۱۹۳۸ به مدرسه کورونوبو بهارتیا پارشالا در آبادی همسایه رفت، اما تنها سه سال در مدرسه ماند و در سال ۱۹۴۱ به مزرعه نیشکر خانوادگی بازگشت. با توصیه پاندیت آمی چاندرا، مزرعه را رها کرد و در شهر با به خیاطی مشغول شد. رام در سال ۱۹۴۹ مغازهای مستقل راه انداخت، اما پنج سال بعد کسبوکارش را فروخت و دوباره به کشاورزی بازگشت. او در سال ۱۹۴۴ با شیو دولاری ازدواج کرد.
همکاری با فیجی کیسان سانگ
اشتیاق و انگیزه رام برای دفاع از حقوق کشاورزان در سال ۱۹۳۹ و با نخستین آشنایی او با زندهیاد پاندیت آیودیا پرساد، بنیانگذار و نخستین دبیرکل فیجی کیسان سانگ، شکل گرفت. این آشنایی در یکی از نشستهای کوچک و محلی پاندیت پرساد رخ داد؛ رام در آن زمان ۱۶ سال داشت و همین تجربه او را به دفاع از حقوق کشاورزان مصمم کرد.
در آن سالها، اگر کسی در این نشستها دیده میشد، از سوی شرکت پالایش شکر استعماری (CSR) اخطار میگرفت که ظرف هفت روز مزرعه را تخلیه کند؛ همین فشار باعث میشد بسیاری از پیوستن به اتحادیه بترسند. با وجود این فضای ترس، رام به فعالیت اتحادیهای ادامه داد و از سال ۱۹۷۹ دبیرکل فیجی کیسان سانگ بوده است.
مخالفت با عفو عاملان کودتا
رام با کمیسیون آشتی و وحدت مخالفت کرد؛ نهادی که در فیجی برای اعطای عفو به عاملان کودتای ۲۰۰۰ فیجی و پرداخت غرامت به قربانیان حوادثی که از ۱۹ مه ۲۰۰۰ تا ۱۵ مارس ۲۰۰۱ رخ داد، تشکیل شده بود. او به کمپین روبان زرد پیوست؛ کمپینی که با آن قانون مخالفت میکرد و رام آن را «سوءاستفاده از قدرت» مینامید.
به گفته او، کمیسیون پیشنهادی هرچند اختیار جبران خسارت قربانیان کودتا بابت آسیب جسمی و زیان مالی را داشت، اما برای جبران آسیبهای روحی و روانی مردم سازوکاری پیشبینی نکرده بود. او همچنین با استفاده از پول مالیاتدهندگان برای پرداخت غرامت به قربانیان کودتا مخالف بود.
بسیار ناعادلانه است که خسارت قربانیان خطاهای مرتکبان از پول مالیاتدهندگان پرداخت شود؛ این کار در عمل یعنی قربانی از پول خودش جبران خسارت بگیرد.
فیجی کیسان سانگ در ۷ ژوئیه و بار دیگر در ۱۷ اوت مخالفت خود را با این قانون تکرار کرد. رام در هر دو نوبت هشدار داد که این لایحه تنها تنشهای قومی را شدیدتر میکند و میتواند زمینهساز کودتاهای آینده شود. به گفته او، حتی دولتی که تماماً از بومیان فیجی تشکیل شود نیز از پیامدهای چنین رویهای در امان نخواهد بود.
در سال ۲۰۰۶ و پیش از کودتای نظامی، رام از برنامههای ارتش فیجی برای پاکسازی و ساماندهی دولت حمایت کرد.
سالهای پایانی زندگی
همسر رام، شیو دولاری، در سال ۱۹۹۶ درگذشت. تا نوامبر ۲۰۱۶، او در دراسا و با پسرانش زندگی میکرد.