خانواده زبان اشاره ژاپنی
خانواده زبان اشاره ژاپنی (JSL) شامل سه زبان اشاره است: ژاپنی (JSL)، کرهای (KSL) و تایوانی (TSL). ارتباط بین این زبانها به دلیل اشتراکات دستوری و تاریخی بسیار آسان است.
تاریخ
اولین مدرسه ناشنوایان ژاپن در کیوتو در سال ۱۸۷۸ تأسیس شد. در ۱۸۷۹ به یک مدرسه بزرگ دولتی تبدیل شد. سال بعد، توکیو نیز مدرسهای مشابه برای کودکان ناشنوا تأسیس کرد. در ابتدا، محتوای آموزشی این دو مدرسه متفاوت بود، اما پس از سمپوزیوم ۱۹۰۸ برای آموزش معلولین شنوایی، استانداردسازی آموزش آغاز شد. این سمپوزیوم نقش مهمی در شکلگیری JSL داشت.
تأثیر JSL بر TSL و KSL به دلیل حضور استعماری ژاپن در کره (۱۹۱۰-۱۹۴۵) و تایوان (۱۸۹۵-۱۹۴۵) است. در این دوره، ژاپن مدارس ناشنوایان تأسیس و معلمان ژاپنی را اعزام کرد. طبق اتنولوگ، زبان اشاره در کره از ۱۸۸۹ و در تایوان از ۱۸۹۵ استفاده میشد.
نشانگرهای عملکردی
JSL با KSL و TSL قابل درک متقابل است. TSL حدود ۶۰٪ واژگان خود را با JSL مشترک است، اما شباهتها تنها به واژگان محدود نمیشود. این زبانها ساختار دستوری مشابهی دارند، مانند کدگذاری جنسیت با استفاده از انگشتان.
زبانهای این خانواده از نشانگرهای غیردستی مانند بالا بردن ابرو، تکان دادن سر و جابجایی تنه استفاده میکنند.
زبانهای اشاره دیگر
برخی جوامع دورافتاده در ژاپن، کره و تایوان زبانهای اشاره محلی مانند کونیا و میاکوبو را توسعه دادهاند. با افزایش ارتباطات، تأثیر JSL بر این زبانها بیشتر شده است.