زبان لِنکا هندوراسی زبانی کمسند است که در مناطق اینتیبوکا، اوپاتورو، گواخیکیرو، سیمیلاتون (کابانیاس امروزی) و سانتا النا با گویشهای جزئی متفاوت صحبت میشد. با وجود نام آن، این زبان نه تنها در هندوراس بلکه در السالوادور نزدیک مرز هندوراس نیز رایج بود. این زبان ارتباط دوری با لِنکای السالوادوری دارد.
لِنکا هندوراسی به چهار گویش تقسیم میشود: غربی (اینتیبوکا)، مرکزی (سانتا النا، چیناکلا)، شرقی (گواخیکیرو، اوپاتورو) و جنوبی (سیمیلاتون).
آواشناسی
در بخش همخوانها، همخوانهای انسدادی مانند /p, t, k/ در میانه و انتهای کلمه ممکن است به صورت [b, d, ɡ] شنیده شوند. همچنین /p, k/ ممکن است به صورت [β, ɣ] نیز ادا شوند. همخوان /n/ پیش از /k/، وقفه یا واکه آغازین به صورت ولار شنیده میشود. در انتهای کلمه، /p, k/ گاهی به صورت [f, h] ادا میشوند.
ساختار پایه هجا در این زبان CVC است. فرض بر این است که اشکال اولیه زبان ساختار CV داشتند، اما با حذف واکه نهایی به CVC تغییر یافت. تکیه در این زبان به درستی مستند نشده، اما تصور میشود که بر روی هجای نهایی بوده است.
ساختار دستوری
فعلهای محدود به صورت اختیاری با پسوند زمان و الزامی با پسوند فاعل استفاده میشدند. مفعولهای ضمیر به صورت پیشتکیه بیان میشدند. اشکال نامحدود مانند مصدر و صفت مفعولی با پسوند ساخته میشدند. دو فعل وجود داشت که تقریباً معادل ser و estar در اسپانیایی بودند.