سر جورج گرو (13 اوت 1820 – 28 مه 1900) مهندس و نویسنده چیرهدست انگلیسی در حوزه موسیقی بود که بیشتر به عنوان سردبیر بنیانگذار دایرةالمعارف موسیقی و موسیقیدانان گرو شناخته میشود.
زندگی و حرفه
گرو در ابتدا به عنوان مهندس عمران آموزش دید و در این حرفه موفق بود، اما عشق او به موسیقی، او را به سمت مدیریت امور موسیقی سوق داد. او مسئولیت برگزاری کنسرتهای ارکسترال منظم در کریستال پالاس را بر عهده داشت و مجموعهای از یادداشتهای برنامههای اجرایی را نوشت که بعدها به دایرةالمعارف موسیقی او تبدیل شد.
علاقه گرو به موسیقی فرانتس شوبرت، که در آن زمان در انگلستان کمتر مورد توجه قرار گرفته بود، باعث شد او به همراه دوستش آرتور سالیوان در سال 1867 به وین سفر کنند تا به دنبال دستنوشتههای کشفنشده شوبرت بگردند. تحقیقات آنها منجر به کشف نتهای گمشده موسیقی رزامونده شوبرت، چندین سمفونی و دیگر آثار او در سال 1867 شد و علاقه به آثار شوبرت را دوباره زنده کرد.
کالج سلطنتی موسیقی
گرو اولین مدیر کالج سلطنتی موسیقی بود و این سمت را از زمان تأسیس در سال 1883 تا بازنشستگیاش در سال 1894 بر عهده داشت. او موسیقیدانان برجستهای از جمله هیوبرت پری و چارلز ویلیرز استنفورد را به عنوان اعضای هیئت علمی کالج جذب کرد و روابط کاری نزدیکی با قدیمیترین کنسرواتوار لندن، آکادمی سلطنتی موسیقی، برقرار نمود.
فعالیتهای دیگر
علاوه بر فعالیتهای موسیقی، گرو دانش عمیق و علمی در زمینه کتاب مقدس داشت. او در تألیفات انگلیسی در این زمینه مشارکت داشت، از جمله یک همآیند (concordance) در سال 1854 و حدود هزار صفحه برای دایرةالمعارف کتاب مقدس سر ویلیام اسمیت در سال 1863. او همچنین یکی از بنیانگذاران صندوق کاوش فلسطین بود.
دایرةالمعارف موسیقی و موسیقیدانان گرو
پس از نزدیک به بیست سال خدمت در کریستال پالاس، گرو در پایان سال 1873 از سمت خود استعفا داد و به انتشارات مکمیلان و شرکا پیوست. مهمترین دستاورد او در این دوره، ویرایش دایرةالمعارف موسیقی و موسیقیدانان بود که نام او را جاودانه ساخت. این اثر که در ابتدا قرار بود دو جلدی باشد، در نهایت در چهار جلد و با 3125 صفحه منتشر شد و به منبعی اساسی برای علاقهمندان به موسیقی تبدیل گردید.
«من همیشه در موسیقی صرفاً یک آماتور بودهام. درباره سمفونیها و کنسرتوها مینوشتم چون میخواستم آنها را برای خودم روشن کنم و راز چیزهایی را که مرا مسحور میکرد، کشف کنم؛ و از این رو تمایل داشتم که دیگر علاقهمندان نیز آن را به همین شیوه ببینند.»
سالهای پایانی
گرو در کریسمس 1894 بازنشسته شد. در سال 1896 کتاب او با عنوان بتهوون و نُه سمفونیاش منتشر شد. سلامتی او در اوایل سال 1899 شروع به افول کرد و در 28 مه 1900 در سن 79 سالگی درگذشت.