فرانسیس دازِل فینلی (۱۷۹۳-۱۸۵۷)، روزنامهنگار ایرلندی، در ۱۲ ژوئیه ۱۷۹۳ در نیوتاوناردز، شهرستان داون، متولد شد. او کار خود را به عنوان شاگرد چاپخانه در بلفاست آغاز کرد و در سال ۱۸۲۰ به عنوان استاد چاپ فعالیتش را ادامه داد. آثار چاپی او به دلیل دقت و ظرافت، بسیار برتر از هر آنچه تا آن زمان در ایرلند تولید شده بود، شناخته میشدند.
فعالیت روزنامهنگاری
در سال ۱۸۲۴، فینلی روزنامه «نُرثِرن ویگ» را تأسیس کرد. در آن زمان، لیبرالیسم در اولستر بسیار نامحبوب بود و فینلی به دلیل انتقادهایش بارها تحت پیگرد قرار گرفت. در ژوئیه ۱۸۲۶، به دلیل انتشار نامهای در روزنامه که مالکی را به بدرفتاری متهم میکرد، به سه ماه حبس محکوم شد و انتشار روزنامه تا مه ۱۸۲۷ متوقف شد.
فینلی از ابتدا حامی آزادی کاتولیکها بود و روزنامهاش تریبون مهمی برای طرح دیدگاههای ویلیام شارمن کرافورد درباره حقوق مستأجران شد. در ۱۸۳۰ و ۱۸۳۲ نیز به دلیل انتقاد از نمایندگان مالکان، بار دیگر تحت پیگرد قرار گرفت، اما با حمایت دنیل اوکانل، پروندهها به نتیجه نرسیدند.
مواضع سیاسی
فینلی از گسترش حق رأی، لغو کلیسای رسمی ایرلند و اصلاح قوانین ارضی حمایت میکرد، اما با جنبش لغو اتحاد ایرلند و بریتانیا و جنبش «ایرلند جوان» مخالف بود. او با وجود دوستی شخصی با اوکانل، معتقد بود که لغو اتحاد به نفع ایرلند نیست.
زندگی شخصی و مرگ
فینلی در سال ۱۸۳۰ با ماریان، دختر کشیش پروتستان ویلیام پورتر، ازدواج کرد. او در ۱۰ سپتامبر ۱۸۵۷ درگذشت و روزنامهاش را به پسر کوچکش واگذار کرد. فینلی در گورستان کلیفتون استریت بلفاست به خاک سپرده شد.
نکته جالب: خانواده فینلی میزبان مارک تواین، نویسنده مشهور آمریکایی، در سفرش به اولستر بودند.