ال هیرو (DO)
ال هیرو (El Hierro) نام یک منطقه جغرافیایی با نشان مبدأ حفاظتشده (DOP) در اسپانیا است که تمام این جزیره را پوشش میدهد. ال هیرو کوچکترین و غربیترین جزیره مجمعالجزایر قناری اسپانیا به شمار میرود. این ناحیه در سال ۱۹۹۵ موفق به دریافت نشان مبدأ (DO) شد.
تاریخچه
نخستین تاکستانهای این منطقه را فردی انگلیسی به نام جان هیل در قرن هفدهم احداث کرد. شراب تولیدی را برای تقطیر و ساخت مشروبات الکلی به کار میبردند و سپس به کشورهای آمریکای جنوبی، بهویژه ونزوئلا و کوبا صادر میکردند. شرابهای شیرین تقویتشده جزایر قناری قرنها در انگلستان بسیار پرطرفدار بودند و با نام «سک قناری» (Canary Sack) شناخته میشدند. در نمایشنامه همانطور که دوست دارید اثر ویلیام شکسپیر، شخصیت سر توبی بلچ درخواست «یک فنجان قناری» را مطرح میکند.
جغرافیا و خاک
تاکستانهای ناحیه ال هیرو بر خاکهای بسیار فقیر و متنوعی ریشه دواندهاند: رس، آهکی، مارن، شنی و حتی خاکستر آتشفشانی. تمام این خاکها منشأ آتشفشانی دارند، زیرا منطقهای که «ال گولفو» (خلیج) نامیده میشود، از لبههای یک آتشفشان خاموش عظیم شکل گرفته است. این خاکها بهرغم فقر مواد مغذی، توانایی بسیار خوبی در نگهداری آب دارند.
تاکستانها بر شیبهای تند کوهستانی و بر روی پلههایی از سنگ بنا شدهاند. ارتفاع این تاکستانها از ۱۲۵ متر تا ۷۰۰ متر بالاتر از سطح دریا متغیر است.
مناطق اصلی تولید شراب در این ناحیه عبارتند از: وایه دل گولفو، اچدو و ال پینار.
اقلیم
میانگین بالای ساعتهای آفتابی در سال (۳۰۰۰ ساعت) و نسیمهای دریایی، مهمترین عوامل تأثیرگذار بر تاکستانها هستند. اقلیم این منطقه عموماً معتدل است؛ در ارتفاعات پایین و نزدیک به دریا خشکتر و در ارتفاعات بالاتر مرطوبتر است. میزان بارندگی در شرق و غرب جزیره تفاوت چشمگیری دارد و بهترتیب بین ۱۵۰ تا ۴۰۰ میلیمتر متغیر است.
بادهای تجاری که در تابستان میوزند، بخش شمال شرقی جزیره را تحت تأثیر قرار میدهند و رطوبت قابلتوجهی به تاکستانهای اطراف اچدو میرسانند. دمای حداکثر در تابستان بهندرت از ۲۸ درجه سانتیگراد فراتر میرود.
انگورهای مجاز
انواع انگورهای مجاز در این ناحیه عبارتند از:
- انگور قرمز: باستاردو نگرو، لیستان نگرو، نگارامول، تینتیا و ویخاریگو نگرو
- انگور سفید: باستاردو بلانکو، برمهخلا، بورابلانکا، گوال، لیستان بلانکو دو کاناریاس، مالوازیا آروماتیکا، مالوازیا ولکانیکا، مسکاتل دو آلخاندریا، پدرو خیمنز و ویخاریگو
در گذشته، تاکها را بهصورت بوتههای کوتاه (en vaso) میکاشتند؛ اما در تاکستانهای جدید، بیشتر از سیستمهای توری و داربستی (en espaldera) استفاده میشود.