دوئا لیبرو: دومین کتاب زبان بینالمللی
دوئا لیبرو (Dua Libro de l' Lingvo Internacia) یا «دومین کتاب زبان بینالمللی»، اثری از ال. ال. زامنهوف در سال ۱۸۸۸ است. این کتاب، دومین اثر زامنهوف در مورد زبان ساختگی اسپرانتو است که پس از اونوا لیبرو در سال ۱۸۸۷ منتشر شد. دوئا لیبرو اولین کتابی بود که به طور کامل به زبان اسپرانتو نوشته شد.
این کتاب عمدتاً شامل ترجمههایی است که زامنهوف به عنوان مادهی خواندنی برای علاقهمندان به اسپرانتو ارائه کرد. همچنین، الحاقیهی آن، آلدونو، که به طور جداگانه منتشر شد، شکل نهایی زبان اسپرانتو را تثبیت کرد.
تاریخچه
زامنهوف ابتدا قصد داشت دوئا لیبرو را در پنج یا شش جلد در طول سال ۱۸۸۸ منتشر کند. هدف او ارائهی مادهی خواندنی، پاسخ به پرسشها و تثبیت شکل نهایی زبان بود. با این حال، پس از انتشار دوئا لیبرو در اوایل ۱۸۸۸، او تصمیم گرفت تنها یک الحاقیهی دیگر با عنوان آلدونو منتشر کند.
محتوا
دوئا لیبرو شامل یک مقدمه و سه بخش است که در اکثر نسخهها، آلدونو نیز در پایان کتاب قرار دارد. در بخشهای اول و دوم، زامنهوف به وضعیت پروژهی اسپرانتو پرداخته است. در بخش سوم، ۲۰ بخش از متون اسپرانتو از جمله جملات نمونه، ترجمهی داستان «سایه» اثر هانس کریستین اندرسن، ضربالمثلها و دو شعر «کانتو دِ استودِنتوی» و «اِل هاین» را ارائه کرده است.
در آلدونو، زامنهوف تنها تغییری که در زبان داد، اصلاح املای پسوندهای کلمات زمانی از -ian به -iam بود.
آلدونو آل لا دوئا لیبرو
آلدونو در ژوئن ۱۸۸۸ منتشر شد تا به پرسشهای رایج دربارهی اسپرانتو پاسخ دهد و شکل نهایی زبان را تثبیت کند. زامنهوف همچنین از ابتکاری به رهبری انجمن فلسفی آمریکا برای تکمیل و ترویج اسپرانتو سخن گفت، اما این ابتکار به دلیل کمبود علاقه موفق نبود.