اعتبار در روابط بین‌الملل

اعتبار در روابط بین‌الملل

در روابط بین‌الملل، اعتبار به این اشاره دارد که تا چه اندازه یک رهبر یا کشور به وعده‌ها و تهدیدهای خود عمل می‌کند. این مفهوم کلیدی در اجبار، بازدارندگی و عملکرد اتحادهای نظامی است.

اعتبار به عوامل مختلفی مانند شهرت (چگونگی شکل‌گیری ادراکات از رفتار گذشته) و اراده (تمایل به ایستادگی با تحمل هزینه‌ها) بستگی دارد. اگرچه شهرت برای اراده ممکن است جزء کلیدی اعتبار باشد، اما اعتبار به شدت به زمینه‌های خاص نیز وابسته است.

اجبار

بسیاری از مطالعات در زمینه اجبار بر اعتبار تهدیدات اجباری به عنوان جزء کلیدی موفقیت دیپلماسی اجباری تأکید دارند. به گفته توماس شلینگ، شهرت برای اراده «یکی از معدود چیزهایی است که ارزش جنگیدن دارد.»

موفقیت اجبار معمولاً حول نمایش توانایی‌ها و اراده می‌چرخد که هر دو اعتبار تلاش‌ها برای اجبار دیگران را افزایش می‌دهند.

یک تهدید معتبر شامل است: فرمول‌بندی تعهد، ارتباط آن تعهد به طرف مقابل، توانایی پشتیبانی از تعهد و اراده پشتیبانی از آن.

مطابق برای موفقیت اجبار شامل است: اهداف روشن، انگیزه قوی،، پشتیبانی داخلی و بین‌المللی، رهبری قوی، تقاضرات روشن و ایجاد حس فوریت در ذهن کشور هدف.

مطابق اصلی اعتبار در اجبار این است که نافرمانی با مجازات مواجهه شود و اطاعت با محدودیت مواجهه شود.

برخی محققان معتقدند که هزینه‌های مخاطب در نگهدارند اعتبار برای محدودیت کاهش می‌یابد که ممکن است دشمنان ضعیف را کمتر محتمل به تهدیدهای قدرت‌های بزرگ اطاعت کنند.

سیگنال هزینه‌بر

برخی مطالعات نشان می‌دهند که اعتبار تهدیدات از طریق سیگنال هزینه‌بر افزایش می‌یابد. هزینه مخاطب به عنوان هزینه سیاسی داخلی که یک رهبر در صورت تشدید یک بحران سیاست خارجی و سپس عقب‌نشینی تحمل می‌کند، شناخته شده است.

اتحادها

عملکرد اتحادهای نظامی حول ادراکات اعتبار می‌چرخد: آیا یک متحد به تعهدات اتحاد عمل می‌کند یا نه. اتحادهایی که غیر معتبر به نظر می‌رسند بیشتر محتمل است به جنگ ختمام کنند. شهرت گذشته شکل می‌دهد که آیا تعهدات اتحاد به عنوان معتبر ادراک شود یا نه.

برای جبران اعتبار اتحاد، متحدهای ممکن است با افزای تعداد متحدهای خود را جبران کنند و شامل «تعهدات هزینه‌بر» مانند دقت در الزام اتحادها، ارتباط مسایل و افزای نهادیزاسیون.