قانون اساسی ونزوئلا (۱۸۹۳)
قانون اساسی ونزوئلا در سال ۱۸۹۳، در ۱۲ ژوئن در کاراکاس به تصویب مجمع ملی قانون اساسی رسید و توسط رئیسجمهور خواکین کرسپو اعلام شد. این قانون دوره ریاستجمهوری را از ۲ به ۴ سال افزایش داد، با وجود اینکه رد این پیشنهاد عامل انقلاب قانونیخواهان بود.
از ویژگیهای اصلی این قانون میتوان به:
- برقراری انتخابات مستقیم و مخفی برای انتخاب رئیسجمهور
- حذف شورای فدرال
- تشکیل شورای حکومت با ۹ عضو (یک عضو از هر ایالت) که توسط کنگره هر ۴ سال یک بار انتخاب میشدند
- اعطای حق به ایالتها برای ادغام ۲ یا چند ایالت با توافق حداقل دو سوم شوراهای شهرداری مناطق مربوطه
- شناسایی حق ناحیه فدرال برای انتخاب نمایندگان در کنگره ملی
رئیس شورای حکومت به عنوان معاون رئیسجمهور فعالیت میکرد.